ตอนที่ 126 สะเทือนครูและนักเรียนทั้งโรงเรียน

ทั่วทั้งบริเวณเงียบกริบจนแทบไม่ได้ยินเสียงอะไร ทุกคนต่างพากันส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย เพราะกลัวว่าถ้าส่ายหน้าช้าไป บาร์เดี่ยวอันนั้นจะฟาดลงมาบนหัวของตัวเอง

เอ้อร์เป่าลู่ลี่เสวียนมองดูหวังพั่งหู่ที่นั่งหมดสภาพอยู่บนพื้นพร้อมกับเป้ากางเกงที่เปียกโชกเป็นวงกว้าง พลางย่นจมูกน้อย ๆ อย่างรังเกียจ

“ไร้ประโยชน์จริง ๆ แค่นี้ก็กลัวจนฉี่ราดแล้วเหรอ ฉันยังไม่ได้ออกแรงเลยนะ” เอ้อร์เป่าเบะปาก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวัง

ต้าเป่าลู่จือเหยาล้วงมือทั้งสองข้างเข้าไปในกระเป๋าเป้ใบเล็กสีเขียวทหาร พลางเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น “น้องสาวคนที่สอง วางของลงเถอะ จากหลักการคานและการคำนวณแรงโน้มถ่วง การยกน้ำหนักขนาดนี้เป็นเวลานานจะผลาญพละกำลังของเธอไปโดยเปล่าประโยชน์ พรุ่งนี้เช้าเธออาจจะต้องกินหมั่นโถวแป้งสาลีขาวเพิ่มอีกสองลูก”

“อ้อ รู้แล้วพี่ใหญ่” เอ้อร์เป่าพยักหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนจะโยนท่อเหล็กที่ยาวถึง 3 เมตรและหนักราว ๆ สองถึง 300 จินพร้อมฐานคอนกรีตลงไปบนที่ว่างข้าง ๆ ตามใจชอบ

“บึ้ม!”