ตอนที่ 125 ถอนต้นหลิวคว่ำ เด็กน้อยน่ารักห้าขวบครองความเป็นใหญ่ทั้งโรงเรียน

“พวกบ้านนอก! ไอ้พวกบ้านนอกคอกนา!”

เสียงหัวเราะเยาะของลูกสมุนสองสามคนดังก้องแสบแก้วหูเป็นพิเศษบนลานฝึก

ต้าเป่าลู่จือเหยาล้วงมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋าของกระเป๋านักเรียนใบเล็กสีเขียวทหาร เขากวาดสายตามองสำรวจหวังพั่งหู่ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไร้อารมณ์ น้ำเสียงสงบนิ่งราวกับกำลังท่องบทเรียน “ส่วนสูงประมาณหนึ่งเมตรสามสิบ น้ำหนักกะด้วยสายตาเกินกว่า 80 จิน ตามเกณฑ์กราฟการเจริญเติบโตมาตรฐานของเด็กอายุห้าถึงเจ็ดขวบ นายจัดอยู่ในกลุ่มโรคอ้วนระดับรุนแรง โรคอ้วนจะส่งผลให้หัวใจทำงานหนักขึ้น เลือดไปเลี้ยงสมองไม่เพียงพอ ดังนั้นนอกจากนายจะเคลื่อนไหวเชื่องช้าแล้ว พัฒนาการทางสติปัญญายังช้ากว่าคนวัยเดียวกันอีกด้วย สรุปง่าย ๆ นายมันเป็นไอ้โง่ที่ทั้งอ้วนทั้งทื่อ”

หวังพั่งหู่ชะงักอึ้ง แม้ว่าอีกฝ่ายจะพูดคำศัพท์ที่เขาฟังไม่เข้าใจออกมาเป็นพรืด แต่ประโยคสุดท้ายเขาเข้าใจกระจ่างแจ้ง

ปกติเขาทำตัวกร่างระรานไปทั่วในโรงเรียน ใครเห็นเขาก็ต้องหลบทางให้ แต่วันนี้กลับถูกเด็กใหม่คนหนึ่งชี้หน้าด่าว่าเป็นไอ้โง่