ตอนที่ 123 บ้านสามีมารังควานก่อเรื่องอีก? รนหาที่ตาย!

“พอได้แล้ว นอนซะ ถึงเวลาพ่อจะไปส่งพวกแกที่โรงเรียน”

ซูเหมียนเยวี่ยตบมือเบา ๆ แล้วไล่เด็กทั้งห้าคนกลับห้องใครห้องมัน

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งจะสางราง ๆ ลานบ้านเล็กตระกูลลู่ก็เริ่มวุ่นวายกันแล้ว

วันนี้ลู่เป่ยเฉินต้องไปรายงานตัวที่กองบัญชาการกองพลอย่างเป็นทางการ และถือโอกาสขับรถบรรทุกทหารสำหรับขนย้ายของมาด้วย

กรรมาธิการการเมืองจ้าวจัดการไว้ให้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ฝ่ายส่งกำลังบำรุงจัดสรรบ้านตะวันตกหลังเล็กสองชั้นพร้อมลานบ้านให้พวกเขา ด้านในมีระบบทำความร้อนส่วนกลาง กว้างขวางและอบอุ่นกว่าบ้านชั้นเดียวหลังนี้มาก

ซูเหมียนเยวี่ยเก็บข้าวของกระจุกกระจิกในบ้านใส่ห่อ ความจริงแล้วสิ่งของมีค่าและเสบียงส่วนเกินส่วนใหญ่ถูกเธอเก็บเข้ามิติไปนานแล้ว ภายนอกจึงมีเพียงกระสอบป่านใบใหญ่ไม่กี่ใบที่ใส่เครื่องนอนและถ้วยชามรามไหเท่านั้น

เด็กทั้งห้าคนก็ตื่นแต่เช้าเช่นกัน สะพายกระเป๋านักเรียนใบเล็กสีเขียวทหารที่เพิ่งได้รับแจก วิ่งเล่นไปมาในลานบ้านอย่างตื่นเต้น

ในเวลาเดียวกัน ทางตอนใต้ของเมืองหลิ่ง ภายในวัดร้างที่ลมพัดผ่านได้แห่งหนึ่ง

ลมหนาวพัดพาเกล็ดหิมะลอดผ่านรอยแตกของหน้าต่างที่พังเข้ามาด้านใน หนาวจนปวดร้าวไปถึงกระดูก

จางหลานฮวาห่อตัวด้วยเสื้อนวมขาดวิ่นจนเห็นฝ้ายสีดำข้างใน ขดตัวอยู่บนกองหญ้าแห้งตรงมุมกำแพง หนาวจนริมฝีปากเป็นสีม่วง ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง