ตอนที่ 122 ลู่เป่ยเฉินเลื่อนขั้นสองระดับ รองผู้บัญชาการกองพลที่อายุน้อยที่สุดในกองทัพ

“ให้ปลาแก่เขา สู้สอนเขาจับปลาไม่ได้ ในมือพวกเธอมีเงินแล้ว ในใจก็จะไม่ร้อนรน” ซูเหมียนเยวี่ยหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบวุ้นเส้นคำหนึ่งใส่เข้าปาก

ลู่เป่ยเฉินนั่งอยู่ตรงข้ามเธอ มองดูพวงแก้มของเมียที่สะท้อนแสงไฟจากเตาจนแดงระเรื่อ มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้น เขาคีบหมูตุ๋นซีอิ๊วเนื้อแทรกมันชิ้นหนึ่ง วางลงในชามของซูเหมียนเยวี่ยอย่างมั่นคง

“เมีย สมองคุณทำด้วยอะไรกันแน่” ลู่เป่ยเฉินพุ้ยข้าวคำหนึ่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความทึ่ง “ฉันถนัดเรื่องนำทหารออกรบ แต่เรื่องรับมือเรื่องจุกจิกหลังบ้านพวกนี้ ฉันจนปัญญาจริง ๆ คุณไม่เอ่ยปากไม่ส่งเสียง นอกจากจะเติมเต็มส่วนที่ขาดของสมุนไพรแนวหน้าได้แล้ว ยังมัดใจพวกพี่สะใภ้ในชุมชนครอบครัวทหารเสียอยู่หมัด ตอนนี้คุณเดินออกไป บารมียังสูงกว่าฉันเสียอีก”

ซูเหมียนเยวี่ยกินหมูตุ๋นซีอิ๊วชิ้นนั้น กลืนลงไปแล้วค่อยเอ่ยปาก “พวกครอบครัวทหารไม่ได้เรียกร้องสูง กินอิ่มสวมเสื้อผ้าอุ่น ในมือมีเงินเหลือซื้อผ้าสักผืน ซื้อลูกอมสักก้อนให้เด็ก ๆ พวกเธอก็พอใจแล้ว แนวหน้ารบพุ่งพึ่งพาพวกคุณ แนวหลังจะมั่นคงหรือไม่ ต้องดูที่ผู้หญิงพวกนี้”