เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ทุกคนเงียบก่อน” ซูเหมียนเยวี่ยยกมือขึ้นแล้วกดลงเบา ๆ
เสียงในลานบ้านพลันเงียบสงบลงทันที ทุกคนต่างมองเธอตาละห้อย แววตาเปล่งประกายราวกับหมาป่าหิวโซเห็นเนื้อ
“ใครที่อยากเรียน บ่ายโมงตรงมารวมตัวกันที่หน้าประตูบ้าน นำจอบเล็กมาด้วย ทางที่ดีเป็นท่อนไม้เหลาแหลม อย่าใช้เครื่องมือเหล็ก มันจะทำให้รากสมุนไพรขาดง่าย สวมเสื้อผ้าให้หนา ๆ ห่อมือเท้าให้มิดชิด” ซูเหมียนเยวี่ยกำชับอย่างกระฉับกระเฉงเด็ดขาด “ตอนนี้ฉันจะไปคุยราคาที่ฝ่ายส่งกำลังบำรุง ตอนบ่ายพวกเราจะไปลองเชิงที่รอบนอกหลังเขากัน”
“ได้เลย! ฟังครูฝึกการเมืองซู!” บรรดาพี่สะใภ้ขานรับเสียงดังสนั่น แต่ละคนราวกับถูกฉีดเลือดไก่ หันหลังแล้ววิ่งกลับบ้านไปรื้อหาเครื่องมือของตนเองทันที
ซูเหมียนเยวี่ยหมุนตัวเดินเข้าบ้าน
ลู่เป่ยเฉินกำลังถือผ้าขนหนูเช็ดมือ คิ้วขมวดเล็กน้อย “เมีย คุณจะพาพวกเธอเข้าป่าจริงเหรอ ถึงหลังเขาจะเป็นแค่รอบนอก แต่หิมะตกหนักปิดภูเขาแบบนี้ ดินก็แข็งเหมือนเหล็ก เกิดไปเจอหมูป่าหรือหมีตาบอดเข้า ผู้หญิงพวกนี้รับมือไม่ไหวหรอกนะ”