ตอนที่ 120 ประดิษฐ์เครื่องซักผ้าด้วยมือเปล่า ตกตะลึงกันทั้งชุมชน

มือของลู่เป่ยเฉินที่ถือปืนค้างอยู่กลางอากาศ เขามองเอ้อร์เป่าที่หน้าเปรอะไปด้วยน้ำมันเครื่อง สลับกับมองเจ้าก้อนเหล็กอัปลักษณ์นั่น สมองพลันคิดตามไม่ทันไปชั่วขณะ

“นี่มันตัวอะไรกัน” ลู่เป่ยเฉินเก็บปืนเข้าซอง เดินเข้าไปวนรอบถังเหล็กหนึ่งรอบ

“พ่อ หมุนดูก่อนสิ!” เอ้อร์เป่าร้อนใจจนกระทืบเท้า มือเล็ก ๆ จับคันโยกที่ดัดแปลงมาจากพวงมาลัยยัดใส่มือลู่เป่ยเฉิน

ลู่เป่ยเฉินจนปัญญา ทำได้เพียงจับคันโยกไว้ เขาคิดว่าเจ้าก้อนเหล็กนี่รวมกับน้ำหนึ่งถังต้องหนักอึ้งแน่นอน จึงตั้งท่าม้าเป็นพิเศษแล้วออกแรงแขนอย่างแรง

ผลปรากฏว่าคันโยกเบากว่าที่คาดไว้มาก เขาเกือบจะเคล็ดเอวเสียแล้ว

“อ้าว ทำไมถึงไม่เปลืองแรงเลยสักนิดล่ะ” ลู่เป่ยเฉินมองคันโยกในมืออย่างประหลาดใจ พลางหมุนตามน้ำไปสองสามรอบ

เมื่อคันโยกหมุน เฟืองหลายตัวที่อยู่ด้านข้างถังเหล็กก็เริ่มขบกัน ส่งเสียง “กริ๊ก ๆ” กังวานใส จากนั้น ภายในถังเหล็กก็มีเสียงระลอกน้ำซัดสาดอย่างรุนแรงดังขึ้น ฟังดูราวกับมีคนกำลังกวนอย่างแรงอยู่ข้างใน

“หยุด ๆ ๆ!” เอ้อร์เป่าตะโกนขึ้นมาคำหนึ่ง

ลู่เป่ยเฉินหยุดมือ เอ้อร์เป่าเหยียบม้านั่งไม้ตัวเล็ก เปิดแผ่นไม้ที่ปิดอยู่บนถังเหล็กออกอย่างทุลักทุเล

“พ่อ ควักของข้างในออกมาดูสิ”