ตอนที่ 119 ภารกิจเสร็จสิ้นกลับบ้าน ผู้คนในชุมชนครอบครัวทหารยืนต้อนรับสองข้างทาง

“คนคุ้นเคยงั้นเหรอ”

ลู่เป่ยเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่แตะอยู่ตรงซองปืนหยุดชะงัก เขาเหยียบเบรกจนมิด รถจี๊ปหยุดลงในจุดที่ห่างจากฝูงชนราวสิบกว่าเมตร

เขาหรี่ตาลง มองทะลุแก้วหน้ารถไปข้างหน้าอย่างละเอียด

ไม่มีจางหลานฮวาที่นอนดิ้นพล่านอาละวาด และไม่มีพวกอันธพาลถือท่อนไม้มาก่อเรื่อง

แสงไฟหน้ารถอันเย็นเยียบสาดส่องไป สว่างวาบจนเห็นใบหน้าแต่ละคนที่หนาวจนแดงก่ำแต่เปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นเต้น ด้านหน้าสุดของฝูงชน ป้าและพี่สะใภ้สวมเสื้อนวมหนาสองสามคนกำลังช่วยกันดึงแถบผ้าสีแดงผืนหนึ่ง ด้านบนใช้พู่กันเขียนตัวอักษรโย้เย้ไว้หลายตัวว่า ยินดีต้อนรับครูฝึกการเมืองซูและผู้การลู่กลับมาอย่างมีชัย!

“รถของผู้การลู่นี่! ครูฝึกการเมืองซูกลับมาแล้ว!”

ในกลุ่มคนไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาประโยคหนึ่ง จากนั้นเสียงตีฆ้องดัง “เคร้ง เคร้ง” ก็ก้องกังวานเสียดฟ้า

ฝูงชนที่เดิมทียืนออกันอยู่หน้าประตูใหญ่ชั่วพริบตาก็หลั่งไหลเข้ามาดั่งระลอกคลื่น ล้อมรถจี๊ปไว้จนแน่นขนัดชนิดน้ำไหลไม่ผ่าน