กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลู่เป่ยเฉินแบฝ่ามือออก ป้ายสำริดเปื้อนคราบเลือดแผ่นนั้นนอนนิ่งอยู่กลางฝ่ามือของเขา
ป้ายมีขนาดเพียงครึ่งฝ่ามือ ด้านบนสลักรูปงูสองหัวดูมีชีวิตชีวา บริเวณดวงตางูฝังอัญมณีสีแดงคล้ำไว้ 2 ก้อน แฝงกลิ่นอายชั่วร้ายสายหนึ่ง
ซูเหมียนเยวี่ยขยับเข้าไปมองใกล้ ๆ แววตาพลันเย็นเยียบลงในชั่วพริบตา “โทเท็มนี้ตรงกับสายวิชาหลอมกู่ที่บันทึกไว้ในคัมภีร์โบราณแห่งดินแดนเหมียวเจียงเป๊ะ ดูท่าสายลับศัตรูกลุ่มนี้ไม่เพียงมีอาวุธทันสมัย แต่ยังดึงดูดขุมอำนาจยุทธภพที่ชั่วร้ายอำมหิตแบบนี้เข้ามาด้วย”
“ไม่สนว่ามันจะเป็นขุมอำนาจอะไรกัน กล้ามาแตะต้องพี่น้องของฉันบนโครงใต้รถแห่งแดนเหนือ วันนี้พ่อจะทำให้พวกมันมีขามาแต่ไม่มีขากลับ!” ลู่เป่ยเฉินกำป้ายสำริดแน่นเข้ากลางฝ่ามือ บีบข้อนิ้วจนส่งเสียงดังกร๊อบ ๆ
เขาหันไปมองผู้บังคับหมวดหนึ่ง น้ำเสียงเย็นชาและหนักแน่นดั่งเหล็กกล้า “ผู้บังคับหมวดหนึ่ง พาคนไม่กี่คนออกไปถอดเสื้อผ้าสายลับศัตรูด้านนอกที่ถูกล้มลงไป คนอื่น ๆ ตรวจสอบอาวุธและกระสุน อีก 10 นาทีตามฉันไปที่ช่องเขาวายุทมิฬ!”
“ผู้การครับ แค่พวกเรา 50 คนนี้ จะไปปะทะสายลับศัตรูติดอาวุธครบมือกว่า 200 คนจริงเหรอครับ” แม้ผู้บังคับหมวดหนึ่งจะไม่กลัวตาย แต่ก็ยังลังเลอยู่บ้าง
“พวกมันคิดว่าคนบนเนินสูงหมายเลข 103 ตายเกลี้ยงแล้ว ตอนนี้คงกะจะเดินกร่างเข้ามาชุบมือเปิบแน่” ลู่เป่ยเฉินบิดคอไปมา กระดูกคอส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะไม่กี่ครั้ง