ตอนที่ 117 ผสมยาถอนพิษ สหายร่วมรบต่างทยอยพ้นภัย

“ไป รีบกลับไปปรุงยาทันที!” ซูเหมียนเยวี่ยลุกขึ้นยืนแล้วตบหิมะบนหัวเข่าเบา ๆ

ลู่เป่ยเฉินไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าข้อมือของเธอไว้มั่นแล้วดึงมาปกป้องไว้ข้างกาย ทั้งสองคนฝ่าลมกรรโชกและพายุหิมะ วิ่งทะยานกลับไปตามทางเดิมด้วยความเร็วสูงสุด

เมื่อกลับมาถึงแนวตั้งรับรูปวงแหวนที่ผู้บังคับหมวดหนึ่งจัดตั้งขึ้น สถานการณ์ก็เข้าสู่ช่วงวิกฤตขั้นสูงสุดแล้ว

ต้าจู้นอนอยู่บนพื้นหิมะ ร่างกายสั่นกระตุกอย่างรุนแรงราวกับตะแกรงร่อนข้าว ตาขาวเหลือกขึ้น มุมปากมีฟองน้ำลายสีขาวส่งกลิ่นคาวเหม็นทะลักออกมาไม่หยุด

รอบบาดแผลที่น่องของเขา หลอดเลือดสีดำที่เดิมทีถูกพิษงูกดไว้พลันปูดโปนขึ้นมาอีกครั้ง มันลุกลามคืบคลานขึ้นไปยังโคนขาเหมือนกับหนอนสีดำชวนสะอิดสะเอียนทีละตัว ๆ

“ผู้การ! ครูฝึกการเมืองซู! ต้าจู้จะไม่ไหวแล้ว!” ผู้บังคับหมวดหนึ่งร้อนใจจนขอบตาแดงก่ำ กดขาทั้งสองข้างของต้าจู้ที่เตะถีบสะเปะสะปะเอาไว้แน่น

“กดเขาไว้ อย่าให้เขากัดลิ้นตัวเอง!” ซูเหมียนเยวี่ยตวาดเสียงกร้าว “ฉันจะปรุงยาทันที อย่ามารบกวนฉัน!”

พูดจบ เธอก็ตรงไปหาซอกมุมที่ไร้ผู้คน แล้วหลบวูบเข้าไปในมิติทันที

เวลาคือชีวิต การเคลื่อนไหวของซูเหมียนเยวี่ยภายในมิติรวดเร็วจนเกิดภาพติดตา เธอถอนต้นหญ้าเสวี่ยเจี้ยนสีฟ้าครามขึ้นมาทั้งราก แล้วโยนเข้าไปในห้องสกัดแรงดันสูงโดยตรง ท่ามกลางเสียงเครื่องจักรดังหึ่งก้องเบา ๆ น้ำคั้นสีฟ้าครามที่แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบจับขั้วหัวใจไม่กี่หยดก็ถูกสกัดออกมา