กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ฟังฉัน” น้ำเสียงของซูเหมียนเยวี่ยเด็ดขาดไม่อาจโต้แย้งได้
“เหลวไหล!” ดวงตาของลู่เป่ยเฉินแดงก่ำ คว้าแขนของซูเหมียนเยวี่ยไว้แน่นด้วยพละกำลังมหาศาล “นั่นมันกระสุนเจาะเกราะ! ชุดป้องกันของเธอป้องกันกระสุนธรรมดาได้ แต่ป้องกันกระสุนเจาะเกราะได้หรือไง แค่เฉียดนิดเดียว แขนขาก็ขาดแล้ว! ฉันจะไปล่อมันเอง เธอฉวยโอกาสเก็บสมุนไพร!”
“ลู่เป่ยเฉิน นายใช้สมองคิดดูสิ!” ซูเหมียนเยวี่ยพลิกมือจับข้อมือเขาไว้ แววตาเย็นเยียบยิ่งกว่าลมหิมะรอบข้าง “รูปร่างของนายใหญ่กว่าฉันตั้งวงหนึ่ง ในทุ่งหิมะตกเป็นเป้าชัดเจนเกินไป พุ่งออกไปก็เป็นเป้านิ่งเปล่า ๆ อีกอย่างฝีมือยิงปืนของฉันไม่แม่นเท่านาย มีแต่จะเสียโอกาสไปเปล่า ๆ!”
ลู่เป่ยเฉินกัดฟันแน่น อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง แต่ก็ไม่อาจโต้แย้งได้