ตอนที่ 113 เมียจะไปสู้ถวายชีวิต? ลู่เป่ยเฉินตาแดงก่ำด้วยความร้อนใจ

“ลู่เป่ยเฉิน” น้ำเสียงของซูเหมียนเยวี่ยเย็นชาลง แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ไม่อาจปฏิเสธได้ “เที่ยวนี้ ฉันต้องไป”

“ไม่ได้! ฉันบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้!” ลู่เป่ยเฉินจับข้อมือของซูเหมียนเยวี่ยไว้แน่น แรงมหาศาลแทบจะบดกระดูกของเธอให้แหลก เทพสังหารแห่งแดนเหนือผู้ไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วยามเผชิญหน้ากับห่ากระสุนดงระเบิดในสมรภูมิ บัดนี้ขอบตากลับแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด

“เธอเข้าใจไหมว่าอะไรกันคือสารพิษชีวเคมี? เธอรู้ไหมว่านั่นมันคือกู่! ไอ้สิ่งนั้นมองไม่เห็นจับต้องไม่ได้ โดนเข้าไปแค่นิดเดียวก็ถึงตายได้! เธอกระทั่งชุดป้องกันสักตัวยังไม่มีเลย เธอจะป้องกันยังไง? เธอจะเอาอะไรไปกัน!” ลู่เป่ยเฉินแทบจะตะโกนออกมา แผงอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง

ผู้บัญชาการกองพลหลายคนและคณบดีหลี่ที่อยู่ตรงระเบียงทางเดินต่างพากันตกใจกับท่าทีราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของลู่เป่ยเฉิน ไม่มีใครกล้าก้าวเข้าไปห้ามปราม

“ฉันเข้าใจดีกว่านาย!” ซูเหมียนเยวี่ยสบตากับเขาตรง ๆ อย่างไม่ยอมถอยให้แม้แต่น้อย แววตากระจ่างใสและเฉียบคม “ก็เพราะฉันเข้าใจน่ะสิ ฉันถึงต้องไป! แม้แต่คณบดีหลี่กับพวกเขายังตรวจไม่ออกเลยว่านี่คืออะไรกัน นายจะให้พวกเขาไปรนหาที่ตายงั้นเหรอ?”