ตอนที่ 112 โทรเลขด่วนชายแดน โรคติดต่อพิลึกพิลั่น

“หวู่——หวู่——หวู่——”

เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมคมบาดแก้วหูดังระเบิดขึ้นเหนือน่านฟ้าเขตทหารกะทันหัน น้ำเสียงแหลมกร้าวราวกับจะฉีกกระชากท้องฟ้าสีเทาหม่นของแดนเหนือให้ขาดสะบั้น

นี่ไม่ใช่เสียงแตรเรียกรวมพลธรรมดา แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับหนึ่ง

รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่เป่ยเฉินอันตรธานหายไปในชั่วพริบตา เขาลุกพรวดขึ้นทันที ดึงเข็มเงินบนแขนออกในคราเดียว แล้วคว้าเสื้อคลุมทหารที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ติดมือมา

“เมีย มันคือสัญญาณเตือนภัยระดับหนึ่ง ฉันต้องรีบกลับเขตทหารเดี๋ยวนี้” ลู่เป่ยเฉินผูกสายโยงโยงยุทธภัณฑ์อย่างรวดเร็วพลางสั่งกำชับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เธอล็อกประตูลานบ้านให้ดี พาเด็ก ๆ อยู่แต่ในห้อง ไม่ว่าข้างนอกจะมีความเคลื่อนไหวอะไรกันก็ห้ามออกมาเด็ดขาด!”

ซูเหมียนเยวี่ยลุกขึ้นยืน พยักหน้าด้วยสีหน้าสงบ “ไปเถอะ ที่บ้านมีฉันอยู่”

ลู่เป่ยเฉินไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก ผลักประตูแล้วสาวเท้าก้าวยาวพุ่งฝ่าลมและหิมะออกไป

ต้าเป่าลู่จือเหยารีบวิ่งไปที่ริมหน้าต่าง ดึงผ้าม่านปิดลง เหลือไว้เพียงช่องแคบ ๆ มองออกไปข้างนอก เอ้อร์เป่ากับซื่อเป่าก็เก็บความซุกซนที่หยอกล้อกันเมื่อครู่ไป ยืนเคียงข้างซูเหมียนเยวี่ยอย่างว่าง่าย

“แม่” อู่เป่ายื่นมือไปดึงชายเสื้อของซูเหมียนเยวี่ยกะทันหัน ใบหน้าเล็กตึงเครียดอย่างยิ่ง

“เป็นอะไรไป” ซูเหมียนเยวี่ยก้มหน้าถาม