ตอนที่ 111 เหล่าอู่จะเป็นศิษย์ฝึกหัด ฝังเข็มเดียวทำเอาลู่เป่ยเฉินมึนงง

“แม่ คนตัวเล็กในหนังสือเล่มนี้วาดได้น่าเกลียดจัง” อู่เป่าลู่จิ่นอวี๋ยื่นนิ้วมือน้อย ๆ อวบอ้วน ชี้ไปที่แผนภาพเส้นลมปราณร่างกายมนุษย์ใน ‘ชิงหเธอม้วนคัมภีร์ที่ขาดวิ่น’ หน้าหนึ่ง

ซูเหมียนเยวี่ยยิ้มบาง ๆ พลางอุ้มอู่เป่าขึ้นมานั่งบนตักของตน “นี่ไม่ใช่คนตัวเล็กทั่วไปหรอกนะ นี่คือเส้นลมปราณของร่างกายมนุษย์ ลูกดูเส้นพวกนี้สิ นี่คือช่องทางไหลเวียนของโลหิตปราณในร่างกายคนเรา”

อู่เป่ากะพริบตาโตปริบ ๆ อย่างกึ่งเข้าใจกึ่งไม่เข้าใจ จ้องมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ภาพนี้เนื่องจากผ่านกาลเวลามายาวนาน ตรงกลางจึงถูกแมลงกัดแทะแหว่งไปก้อนใหญ่ พอดีกัดตรงจุดบรรจบของเส้นลมปราณเริ่นกับเส้นลมปราณตูจนเป็นรูโหว่

“แม่ ตรงนี้มันขาดไปแล้ว” อู่เป่าชี้ไปที่รูโหว่นั้น คิ้วเล็ก ๆ ขมวดมุ่น “มองดูแล้วอึดอัดจังเลย”

“นี่เป็นตำราโบราณ ชำรุดก็เป็นเรื่องปกติจ้ะ” ซูเหมียนเยวี่ยลูบศีรษะของเธอ กำลังเตรียมจะพลิกไปหน้าถัดไป

“ไม่ใช่” อู่เป่ากดหน้าตำราไว้ มืออีกข้างทำท่าขีดเขียนบนรูโหว่นั้น “แม่ เส้นนี้ไม่ควรลากตรงผ่านไป มันควรจะวนเป็นวงกลมตรงนี้ แล้วค่อยลากไปต่อกับจุดสีดำข้างบนนั้น แบบนี้ถึงจะมองดูสบายตา”