ตอนที่ 110 เหล่าซื่อช่วยชีวิตคุณนายผู้บัญชาการกองพล

“เอิ๊ก——”

อู่เป่าวางชามเปล่าในมือลง ลูบท้องน้อย ๆ ที่กลมป่อง แล้วเรอเสียงดังออกมาด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง

หมูป่าตุ๋นซีอิ๊วบนโต๊ะกะละมังนั้นไม่เหลือแม้แต่น้ำแกง คนทั้งครอบครัวต่างเอาหมั่นโถวธัญพืชจิ้มกินจนเกลี้ยงเกลา

“กินจนแน่นแล้วใช่ไหม ไปเดินเล่นย่อยอาหารในลานบ้านสักหน่อย อย่าเพิ่งรีบนอนลงไป” ซูเหมียนเยวี่ยเก็บถ้วยชามพลางเอ่ยกับเด็ก ๆ

ต้าเป่าถือกิ่งไม้กิ่งหนึ่ง ยังคงวาดโครงสร้างเฟืองของเครื่องยนต์สันดาปภายในบนพื้นให้เอ้อร์เป่าดู เอ้อร์เป่านั่งยอง ๆ อยู่ด้านข้าง เบิกตากลมโตทั้งสองข้างรับฟังอย่างตั้งใจเป็นพิเศษ

ส่วนซานเป่ายกกะละมังเคลือบใบเก่าใบหนึ่ง ด้านในมีกระดูกติดเนื้ออยู่สองสามก้อน วิ่งไปที่มุมลานบ้านเพื่อให้อาหารราชันหมาป่าขาว

ซื่อเป่าลู่เฉินเฟิงถูมือน้อย ๆ ผลักประตูห้องโถงกลางเรือนออก แล้วเดินไปที่ลานบ้าน

หิมะหยุดตกแล้ว ทว่าลมหนาวของแดนเหนือยังคงพัดบาดราวกับคมดาบ ซื่อเป่าสูดอากาศเย็นเข้าลึก ๆ หูน้อย ๆ ขยับเบา ๆ สองที

พลังการได้ยินของเขาเหนือกว่าคนทั่วไปมาก ยามปกติเพื่อไม่ให้เสียงจอแจสารพัดรบกวนจนปวดหัว เขาจึงมักลดสมาธิของตัวเองลงอย่างจงใจ แต่เวลานี้ ท่ามกลางเสียงลมหวีดหวิว เขากลับจับความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติอย่างยิ่งได้สายหนึ่ง

นั่นเป็นเสียงที่ดังมาจากเส้นทางสายเปลี่ยวที่ทอดยาวไปสู่หลังเขา ด้านหลังชุมชนครอบครัวทหาร