ตอนที่ 109 เหล่าซานเข้าป่า ฝูงหมาป่าต้อนหมูป่ามาส่งถึงหน้าประตู

คนทั้งครอบครัวเดินเข้าบ้าน ซูเหมียนเยวี่ยไล่ให้เด็ก ๆ ไปล้างหน้าล้างมือ

ลู่เป่ยเฉินเดินไปในห้องครัวแล้วยกมื้อเช้าออกมา

บนโต๊ะอาหาร ต้าเป่ายังคงอธิบายหลักการทำงานของลูกสูบในเครื่องยนต์สันดาปภายในให้เอ้อร์เป่าฟัง เอ้อร์เป่าฟังจนตาค้าง ในมือถือหมั่นโถวแป้งธัญพืชค้างไว้ตั้งนานโดยไม่กัดกินสักคำ

อู่เป่ากัดปลายตะเกียบ พลางมองผักดองเค็มกับโจ๊กแป้งข้าวโพดบนโต๊ะ แล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ “แม่ ฉันอยากกินหมูตุ๋นซีอิ๊วแล้ว ในของรางวัลจากการแข่งขันประลองกำลังครั้งใหญ่เมื่อวานมีเนื้อกระป๋องด้วย แต่พี่ใหญ่บอกว่านั่นเป็นคลังสำรองยุทธศาสตร์ ไม่ยอมให้กิน”

ต้าเป่าพูดด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งขรึม “น้องสาวคนที่ห้า สุขสบายต้องนึกถึงยามยาก อาหารกระป๋องเก็บได้นาน ต้องเก็บไว้ใช้ในสถานการณ์เลวร้ายขั้นสุดเท่านั้น นี่คือตรรกะการเอาชีวิตรอด”

อู่เป่าเบะปากอย่างน้อยใจ