เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ในมือของลู่เป่ยเฉินยังคงกำสายโยงดาบเส้นนั้นไว้ หน้าอกกระเพื่อมไหวรุนแรง เขาหันศีรษะไปมองเมียที่นั่งยอง ๆ อยู่ข้างหลุมดิน คิ้วขมวดมุ่นเป็นปมแน่น “เมีย เรื่องนี้เธออย่ามายุ่ง วันนี้ยัยแม่หนูนี่กล้าแตะต้องทุ่นระเบิด พรุ่งนี้ก็คงกล้าไปจุดถุงระเบิดแล้ว ในค่ายทหารไม่ใช่การเล่นขายของ กฎเกณฑ์นี้วันนี้ต้องตั้งให้เธอให้ได้!”
ซูเหมียนเยวี่ยไม่ได้สนใจโทสะของเขา เธอผุดลุกขึ้น ยืนเดินมาเบื้องหน้าลู่เป่ยเฉิน แล้วแบมือขวาที่สวมถุงมือออก
ในใจกลางฝ่ามือนั้น มีสะเก็ดโลหะสีเขียวที่บิดเบี้ยวผิดรูปไปแล้วหลายชิ้นนอนนิ่งอยู่
“จะตั้งกฎเกณฑ์ก็ได้ แต่คุณต้องทำความเข้าใจให้กระจ่างก่อน ว่าลูกสาวคุณทำอะไรกันลงไปกันแน่” ซูเหมียนเยวี่ยใช้น้ำเสียงราบเรียบ พลางชี้ไปยังเศษโลหะชิ้นหนึ่งที่มีเกลียว “คุณเป็นทหารมานานหลายปี โครงสร้างของสิ่งนี้คุณย่อมรู้ชัดเจนกว่าฉัน คุณลองดูรอยฉีกขาดของฝาครอบกดระเบิดนี้ให้ละเอียดสิ”
ลู่เป่ยเฉินสะกดกลั้นโทสะไว้ ก้มหน้าลงมองแวบหนึ่ง