เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“วางใจเถอะ ผู้บัญชาการเฉินคราวนี้มีโทสะจริง ๆ แล้ว ฝ่ายส่งกำลังบำรุงตั้งแต่ระดับบนลงล่างต้องถูกเปลี่ยนโลหิตครั้งใหญ่ พ่อของหลินหย่าที่เป็นรองรัฐมนตรี พรุ่งนี้ก็จะถูกพักงานเพื่อสอบสวน” ลู่เป่ยเฉินแววตาฉายประกายเย็นเยียบขึ้นมาวูบหนึ่ง
“ตะปูไม่กี่ตัวที่ตระกูลเย่ฝังไว้ในแดนเหนือ ถือว่าถอนออกไปเกือบหมดแล้ว” ซูเหมียนเยวี่ยหดมือลึกเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเขา รับรู้ถึงไออุ่นที่กลางฝ่ามือของเขา “ผู้อาวุโสกู้ครั้งนี้เกือบเกิดเรื่องที่ฝั่งเรา พอกลับถึงเมืองหลวง ฝั่งตระกูลเย่ก็คงต้องถูกถลกหนังออกไปชั้นหนึ่งเหมือนกัน พวกเราจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขสักสองสามวันเสียที”
ลู่เป่ยเฉินก้มหน้ามองปลายจมูกของเมียที่หนาวจนแดงเรื่อ หัวใจพลันอ่อนยวบ เพิ่งจะคิดก้มลงไปหอมสักทีหนึ่ง
“พ่อ! แม่! ในที่สุดพวกพ่อก็กลับมาเสียที!”
ประตูไม้ของชุมชนครอบครัวทหารส่งเสียง “เอี๊ยด” ถูกแง้มเปิดออกเป็นช่องหนึ่ง ซื่อเป่าลู่เฉินเฟิงยื่นศีรษะน้อยออกมาจากรอยแยกประตู ใบหน้าเล็ก ๆ หนาวสั่นจนซีดขาว สองมือปิดหูแน่น ร้องตะโกนกดเสียงต่ำว่า “รีบไปสวนหลังบ้านเร็วเข้า! พี่สาวรองจะก่อกบฏแล้ว!”