เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ฉันไม่สนว่าในใจเธอจะไม่ยอมรับอะไรกัน ยานี้มีไว้เพื่อช่วยชีวิตเหล่านักรบที่แนวหน้า หากผงยาล็อตแรกที่การผลิตจำนวนมากเกิดปัญหาขึ้นมาแม้แต่น้อย ฉันไม่สนว่าพ่อของเธอจะเป็นใคร ฉันจะเอาเรื่องเธอเป็นคนแรก”
เสียงอันเย็นชาของซูเหมียนเยวี่ยดังก้องอยู่ภายในห้องทดลอง
สองมือของหลินหย่าที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัวกำแน่นเป็นหมัด เธอเป็นถึงนักศึกษาหัวกะทิของมหาวิทยาลัยการแพทย์แห่งเมืองหลวง เป็นลูกสาวของรองรัฐมนตรีหลินแห่งฝ่ายส่งกำลังบำรุง เคยโดนใครมาชี้หน้าด่าแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
“ครูฝึกการเมืองซูวางใจเถอะ” หลินหย่ากัดฟันกรามซี่ใน พลางเค้นรอยยิ้มเย็นชาออกมาอย่างยากลำบาก “แผนกน้ำยาของพวกเราทำงาน ย่อมยึดมั่นในวิทยาศาสตร์และกฎเกณฑ์มาโดยตลอด ไม่มีทางเอาชีวิตของนักรบมาล้อเล่นเด็ดขาด”
หลี่ฉางหมิงเห็นท่าทีไม่เข้าที จึงรีบก้าวเข้ามาไกล่เกลี่ย “ครูฝึกการเมืองซูท่านวางใจได้ ฉันจะคอยจับตาดูการผลิตของพวกเขาด้วยตัวเองอย่างแน่นอน ผู้อำนวยการหลิน พวกเรารีบไปกันเถอะ ทางโรงงานผลิตยังรอสูตรยาไปเริ่มลงมืออยู่นะ”
พูดจบ หลี่ฉางหมิงก็กึ่งลากกึ่งดึงพาตัวหลินหย่าออกจากห้องทดลองไป
เมื่อกลับมาถึงโรงงานผลิตของแผนกน้ำยา สีหน้าของหลินหย่าก็บึ้งตึงมืดมนจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้