ตอนที่ 100 หัวหน้าเผยพรสวรรค์การต่อสู้ ท้าประลองกองร้อยทหารใหม่คว้าชัย

“ในเมื่อนายคิดว่าฉันดีแต่พูด เช่นนั้นพวกเราก็มาประลองกัน ฉันไม่ต้องการให้พ่อช่วย แค่ฉันคนเดียว ถ้านายสามารถแตะโดนชายเสื้อฉันได้ จะถือว่าฉันแพ้”

เสียงใสของต้าเป่าดังก้องท่ามกลางสายลมหนาว

หวังต้าหนิวอึ้งไป เขาก้มหน้ามองเจ้าตัวน้อยที่สูงยังไม่ถึงต้นขาตนเอง ราวกับได้ยินเรื่องตลกอะไรกันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก

ทหารใหม่รอบด้านต่างก็อดหัวเราะฮือฮาไม่ได้

“ต้าหนิว นายเพลา ๆ มือหน่อยล่ะ อย่าเผลอเป่าลมทีเดียวจนคุณชายใหญ่บ้านผู้การปลิวไปเสียล่ะ!”

“นั่นสิ แขนเล็กขาน้อยแค่นี้ ล้มไปทีหนึ่งคงต้องร้องไห้ไปครึ่งค่อนวัน”

หวังต้าหนิวเกาท้ายทอย พลางหันไปมองลู่เป่ยเฉินที่ยืนอยู่ไม่ไกลด้วยความกระดากอายเล็กน้อย “ผู้การ นี่...นี่ไม่ได้หรอก มือฉันไม่รู้หนักเบา เกิดไปทำเด็กบาดเจ็บเข้าจริง ๆ ฉันชดใช้ไม่ไหวหรอก”

ลู่เป่ยเฉินกอดอกไว้ที่หน้าอก ไม่เพียงไม่ห้ามปราม แต่กลับเลิกคิ้วขึ้นแทน “ทำไม ตัวใหญ่อย่างนายสูงตั้งหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ยังกลัวจะแพ้ให้เด็กห้าขวบงั้นหรือ”

“ฉันเนี่ยนะกลัวแพ้” หวังต้าหนิวได้ยินคำนี้ ความดื้อรั้นก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที “ผู้การ นี่ท่านเป็นคนพูดเองนะ ถ้าฉันแตะโดนตัวเขาจริง ๆ ท่านจะสั่งขังเดี่ยวฉันไม่ได้นะ!”

“ในกองทัพไม่มีคำพูดล้อเล่น ขอแค่นายแตะโดนชายเสื้อเขาได้ การฝึกพิเศษของทั้งกองพันในวันนี้ยกเลิก” ลู่เป่ยเฉินกล่าวเรียบ ๆ