เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“อยากได้หลักฐานใช่ไหม” ซูเหมียนเยวี่ยแค่นหัวเราะ
เธอหันไปมองหลี่ฉางหมิง “คณบดีหลี่ ไปเอาใบบันทึกควบคุมอุณหภูมิกับบันทึกการปฏิบัติงานในโรงงานช่วงสามวันนี้ของแผนกน้ำยามา”
เมื่อหลี่ฉางหมิงได้ยิน ก็หันไปตะโกนสั่งหัวหน้าพยาบาลข้างหลังทันที “เร็วเข้า! ไปเอาบันทึกทั้งหมดที่แผนกน้ำยามา แล้วไปเรียกเหล่าจ้าวที่โรงงานมาพบฉันด้วย!”
หัวหน้าพยาบาลขานรับคำหนึ่ง แล้วหมุนตัววิ่งออกไปข้างนอกทันที
คราวนี้หลินหย่าลนลานจนอยู่ไม่สุขแล้ว เธอคิดว่าเพียงแค่ตนเองกัดฟันปฏิเสธไม่ยอมรับ ซูเหมียนเยวี่ยที่เป็นแค่หญิงบ้านนอกไร้ภูมิหลังย่อมทำอะไรเธอไม่ได้ ใครจะไปรู้ว่าพอซูเหมียนเยวี่ยมาถึงก็ชี้ตรงจุดสำคัญ ทั้งยังพูดเรื่องอุณหภูมิและโครงสร้างโมเลกุลได้อย่างกระจ่างชัด
“คณบดีหลี่! บันทึกการปฏิบัติงานเป็นความลับภายในของแผนกน้ำยา จะเอาให้คนนอกดูส่งเดชได้อย่างไร!” หลินหย่าร้อนใจจนถลันตัวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พยายามจะขวางหัวหน้าพยาบาลไว้
“ความลับเหรอ” ลู่เป่ยเฉินแค่นหัวเราะ ร่างสูงใหญ่ก้าวไปขวางข้างหน้า ราวกับขุนเขาสูงตระหง่านที่มิอาจก้าวข้ามกดทับอยู่เบื้องหน้าหลินหย่า เขามองลงมายังเธอด้วยสายตาสูงส่ง แววตาเปี่ยมไปด้วยไอสังหารเข้มข้น “แกเอาชีวิตของทหารกองพันคมมีดของฉันมาทำการทดลอง ตอนนี้กลับมาพูดเรื่องความลับกับฉันงั้นเหรอ หลินหย่า แกคิดว่าพ่อของแกเป็นรองรัฐมนตรีฝ่ายส่งกำลังบำรุงแล้วเขตทหารชายแดนเหนือนี้จะเป็นบ้านของแกเปิดเองหรือไง”