เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“มีผู้บังคับบัญชาอาวุโสท่านหนึ่งที่ย้ายมาจากเมืองหลวงอย่างลับ ๆ จู่ ๆ อาการก็ทรุดหนักเข้าขั้นวิกฤต แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญที่ตามมาจากเมืองหลวงก็ยังหมดปัญญา ตอนนี้ใกล้จะไม่ไหวแล้ว! ผู้บัญชาการเฉินออกคำสั่งเด็ดขาด ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ต้องเชิญท่านไปให้ได้!”
เสี่ยวจางร้อนใจจนเหงื่อท่วมศีรษะ มือที่จับแขนของซูเหมียนเยวี่ยสั่นเทาไปหมด
บรรดาหมอและพยาบาลที่ยังไม่แยกย้ายไปไหนตรงระเบียงทางเดินพอได้ยินคำนี้ ต่างพากันสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ ผู้บังคับบัญชาที่ป่วยวิกฤตจนแม้แต่ผู้เชี่ยวชาญจากเมืองหลวงยังไร้หนทางรักษาเนี่ยนะ? ถ้าหากรักษาไม่หาย ใครจะไปแบกรับความรับผิดชอบนี้ไหว?
หวังอาณาจักรต้งยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าที่เดิมทีซีดเผือดพลันวาบผ่านแววสะใจในความโชคร้ายของคนอื่น ซูเหมียนเยวี่ยเพิ่งจะสร้างผลงานโดดเด่น ตอนนี้กลับต้องมาเจอกับเผือกร้อนลวกมือเช่นนี้ ถ้ารักษาผู้บังคับบัญชาอาวุโสที่มาจากเมืองหลวงจนตาย อย่าว่าแต่ตำแหน่งผู้ชี้แนะชั้นพิเศษเลย ผู้บัญชาการเฉินคงเป็นคนแรกที่เอาเธอไปยิงเป้า!
ทว่าซูเหมียนเยวี่ยกลับไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว เพียงแค่ดึงแขนตัวเองกลับมาอย่างสงบนิ่ง
“รอฉันหนึ่งนาที”