ตอนที่ 94 ไม่มีใบประกอบ? มือคู่นี้ของฉันคือคุณสมบัติ

หวังอาณาจักรต้งขยี้ดับก้นบุหรี่ในมือ แววตาหลังเลนส์แว่นแฝงความอำมหิตไว้สายหนึ่ง

“พอเถอะ เลิกบ่นกันได้แล้ว พรุ่งนี้การประชุมส่งเวรของทั้งโรงพยาบาล รักษาการคณบดีต้องประกาศการแต่งตั้งเธอต่อหน้าทุกคนอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้น พวกเราก็เอาเรื่องใบอนุญาตประกอบวิชาชีพกับความเป็นวิทยาศาสตร์ของการแพทย์แผนจีนไปซักไซ้ไล่เลียงกับเธอให้ดี ๆ ฉันอยากจะดูนักว่า หญิงชาวบ้านที่แม้แต่มีดผ่าตัดยังไม่เคยแตะ จะมาชี้แนะพวกเราที่เป็นหมอศัลยกรรมที่มีใบปริญญาถูกต้องตามกฎหมายกลุ่มนี้ได้อย่างไร!”

หมอหลายคนสบตากัน พลางพากันแค่นหัวเราะแล้วพยักหน้า

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ภายในเรือนหมายเลขหนึ่งคึกคักอย่างยิ่ง ลู่เป่ยเฉินไปกองพันคมมีดตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ก่อนไปได้ทำอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยและอุ่นไว้ในหม้อ

ซูเหมียนเยวี่ยสวมเครื่องแบบทหารตัวเล็กชุดใหม่เอี่ยมให้เด็กทั้งห้าคน แล้วจัดปกเสื้อให้ทีละคนจนเรียบร้อย

“แม่ พวกเราไปเรียนแล้วนะ ถ้าอยู่ที่โรงพยาบาลแล้วมีใครรังแกแม่ แม่บอกฉันได้เลย ตอนค่ำฉันจะไปเอาถสอบกระสอบคลุมหัวมัน” เอ้อร์เป่าลู่ลี่เสวียนกำหมัดน้อย ๆ กำชับด้วยสีหน้าจริงจัง

ต้าเป่าลู่จือเหยาเอ่ยสำทับว่า “น้องสาวคนที่สอง เรื่องเอาถสอบกระสอบคลุมหัวแบบนี้ต้องอาศัยกลยุทธ์ ทิ้งหลักฐานทางกายภาพไว้ไม่ได้ แม่ครับ หากเจอคนไม่มีเหตุผล ให้ดำเนินตามขั้นตอนทางกฎหมายโดยตรง หรือไม่ก็บอกฉัน ฉันจะหาช่องโหว่ทางตรรกะของพวกเขาเอง”