ตอนที่ 93 หวนคืนสู่ตำแหน่งผู้บัญชาการกองพันคมมีด

“เมียจ๋า! ขอบคุณนะ! เธอมอบชีวิตที่สองให้ฉัน!”

ลู่เป่ยเฉินตื่นเต้นจนเสียงสั่น แขนแกร่งดุจเหล็กกล้าโอบรัดเอวของซูเหมียนเยวี่ยไว้แน่น ในหัวของเขาตอนนี้มีแต่ความยินดีปรีดาที่ในที่สุดก็ไม่ต้องกลายเป็นคนพิการ และสามารถปกป้องเมียกับเด็กต่อไปได้เสียที จนลืมไปสนิทว่าตัวเองเพิ่งขึ้นมาจากถังไม้และไม่มีผ้าติดตัวสักชิ้น

ซูเหมียนเยวี่ยถูกเขากอดรัดจนหายใจไม่ออก ปลายจมูกเต็มไปด้วยกลิ่นหญ้าสมุนไพรเข้มข้นและกลิ่นอายร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากร่างของชายหนุ่ม เธอก้มลงมองร่างกายของทั้งสองที่แนบชิดกันสนิท แววตาเย็นชาฉายแววพูดไม่ออกเล็กน้อย

“ลู่เป่ยเฉิน” น้ำเสียงของซูเหมียนเยวี่ยเย็นเยียบจนแทบจับใจ

“ครับ!” ลู่เป่ยเฉินขานรับโดยไม่รู้ตัว แต่มือก็ยังไม่ยอมปล่อย

“ให้เวลาสามวินาที รีบใส่เสื้อผ้าซะ ไม่อย่างนั้นเมื่อกี้ฉันรักษาคุณให้หายได้ยังไง ตอนนี้ก็จะทำให้คุณพิการกลับไปแบบนั้นแหละ” ซูเหมียนเยวี่ยยกมือขวาขึ้น ระหว่างนิ้วมือไม่รู้ว่ามีเข็มเงินที่ส่องประกายเย็นเยียบหนีบไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ปลายเข็มกำลังจ่ออยู่ที่จุดตายตรงเอวของลู่เป่ยเฉิน

ลู่เป่ยเฉินตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง พอก้มลงมอง ถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพไหน

ใบหน้าคมเข้มและเคร่งขรึมของเขาพลันแดงก่ำขึ้นมาชั่วพริบตา ความแดงลามไปจนถึงโคนคอ เขารีบปล่อยมือราวกับถูกไฟดูด ถอยหลังไปสองก้าว แล้วคว้าผ้าขนหนูแห้งบนเตียงเตาข้าง ๆ มาปิดจุดสำคัญอย่างลนลาน