ตอนที่ 89 ญาติตัวแสบรนหาที่ตายส่งตรงถึงหน้าประตู

“นึกไม่ถึงว่าพวกนั้นจะโชคดีขนาดนี้ อุตส่าห์ตามหาจนมาถึงที่นี่ได้จริง ๆ ก็ดี เสนอหน้ามารนหาที่ตายเอง ฉันจะได้ไม่ต้องเปลืองแรงไปตามหา”

ซูเหมียนเยวี่ยยืนอยู่ใต้ชายคา น้ำเสียงสงบนิ่งราวกับกำลังปรึกษาว่ามื้อเย็นจะกินอะไรกันดี ทว่าในดวงตาคู่นั้นที่เย็นชา กลับพลุกพล่านไปด้วยเจตนาสังหารที่ทำให้คนหนาวสะท้าน

ภายในห้อง ลู่เป่ยเฉินได้ยินคำพูดของหลี่เฟิงก็โกรธจนตาแดงก่ำ เขาเลิกผ้าห่มขึ้นทันที ดิ้นรนจะดึงเข็มน้ำเกลือบนหลังมือออกเพื่อลงจากเตียง

“ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉานฝูงนี้! ฉัน ลู่เป่ยเฉิน เอาชีวิตเข้าแลกอยู่แนวหน้าเพื่อปกป้องประเทศชาติ พวกมันไม่เพียงยักยอกเงินที่ฉันส่งกลับไป ตอนนี้ยังกล้าแล่นมาถึงเขตทหารเพื่อสาดโคลนใส่เธอกับเด็กอีก!”

เสียงของลู่เป่ยเฉินแหบพร่าด้วยความโกรธจัด บาดแผลที่หน้าอกซึ่งเพิ่งตกสะเก็ดปริแตกออกอีกครั้ง ผ้าก๊อซสีขาวซึมเลือดสีแดงสดบาดตาออกมาในชั่วพริบตา “หลี่เฟิง! ไปเอาปืนมาให้ฉัน! วันนี้พ่อต้องออกไปยิงพวกมันให้ดับให้ได้!”

“นอนลงไปเดี๋ยวนี้!” ซูเหมียนเยวี่ยหมุนตัวเดินเข้าห้อง ใช้มือกดไหล่ของลู่เป่ยเฉินไว้ แรงไม่ได้มากมายอะไร แต่กลับทำให้เขาขยับเขยื้อนไม่ได้