ตอนที่ 88 ผู้บัญชาการกองพลปูนบำเหน็จด้วยตนเอง กวาดเอกสิทธิ์จนเมื่อยมือ

“พ่อจะสู้ตายกับพวกแก!”

โจวต้าห่ายส่งเสียงคำรามแหบพร่าดั่งสัตว์ป่า มือขวาควานไปที่ซองปืนข้างเอวปานสายฟ้า ชักปืนพกแบบห้าสี่ที่ขึ้นลำไว้แล้วออกมา ปากกระบอกปืนหลุมดำเล็งตรงไปยังลู่เป่ยเฉินที่อยู่บนรถเข็น

ภายในห้องประชุมโกลาหลวุ่นวายขึ้นมาในชั่วพริบตา

“โจวต้าห่าย! นายจะทำอะไรกัน! วางปืนลง!” ผู้บัญชาการเฉินลุกพรวดขึ้นยืน มือแตะไปที่อาวุธประจำกายข้างเอวแล้ว

นายทหารอีกหลายนายที่อยู่ใกล้ ๆ ต่างก็พากันลุกขึ้น หมายจะพุ่งเข้าไปแย่งปืน

ทว่าการเคลื่อนไหวของโจวต้าห่ายรวดเร็วเกินไป เดิมทีเขาก็มาจากทหารลาดตระเวน การชักปืน ขึ้นลำ เล็งเป้า ทำได้อย่างลื่นไหลในจังหวะเดียว เขารู้ว่าตัวเองซวยแล้ว ความผิดฐานกบฏมีแต่ความตายสถานเดียว ตอนนี้เขาแค่อยากลากลู่เป่ยเฉินลงนรกไปด้วยกัน

ลู่เป่ยเฉินนั่งอยู่บนรถเข็น เผชิญหน้ากับปากกระบอกปืนหลุมดำโดยไม่แม้แต่จะกระพริบตา ในดวงตาลึกล้ำคู่นั้นมีเพียงความเย็นชาเหมือนกำลังมองคนตาย

เพราะเขารู้ดีว่า เมื่อมีเมียของเขาอยู่ โจวต้าห่ายจะไม่มีแม้แต่โอกาสลั่นไก

ในชั่วพริบตาที่นิ้วมือของโจวต้าห่ายกำลังจะเหนี่ยวไกนั้นเอง

“รนหาที่ตาย”