เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ในช่องบันไดที่มุ่งสู่ดาดฟ้า ไม่มีแสงสว่างแม้แต่น้อย
ความหนาวเหน็บติดลบ 40 องศาในราตรีสงัดของแดนเหนือ แทรกซึมผ่านร่องประตูเข้ามาทีละสาย แม้แต่อากาศก็คล้ายจะถูกแช่แข็งจนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง
ซูเหมียนเยวี่ยกดลมหายใจให้อยู่ในความถี่ต่ำสุด ในอ้อมอกอุ้มซื่อเป่า ด้านข้างมีต้าเป่าตามติด ราวกับภูตผีสามตนที่กลืนหายไปกับความมืด ค่อย ๆ ก้าวขึ้นบันไดไปอย่างเงียบเชียบ
“แม่ เธอหยุดแล้ว” ซื่อเป่าแนบใบหน้าเล็กเข้ากับซอกคอของซูเหมียนเยวี่ย ลมหายใจอุ่นร้อนรดลงบนไหปลาร้าของเธอ น้ำเสียงแผ่วเบาราวเส้นไหม ทว่าทุกคำกลับชัดเจน “เธอกำลังดันประตูเหล็กดาดฟ้า... แกนประตูขึ้นสนิมแล้ว เธอผลักช้ามาก กลัวจะเกิดเสียง เธอออกไปแล้ว”
“ต้าเป่า นายอยู่ที่นี่ ดูแลน้องชายให้ดี” ซูเหมียนเยวี่ยวางซื่อเป่าลงบนลานราบตรงหัวมุมบันไดอย่างแผ่วเบา แววตาในความมืดเย็นเยียบจนเป็นประกาย