เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ขาซ้ายเหมือนจะ...จะแข็งทื่อไปบ้าง คล้ายเคยได้รับบาดแผลเก่า เวลาเดิน ปลายเท้าจะบิดเข้าด้านในเล็กน้อยจนเป็นนิสัย...”
ภายใต้ฤทธิ์ซ้ำซ้อนของยาและการสะกดจิต เสียงของเหอเสี่ยวม่านจึงแปรเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อและว่างเปล่า บนดาดฟ้าที่ลมหนาวเสียดแทงถึงกระดูกแห่งนี้ มันชวนให้รู้สึกพิลึกกึกกืออย่างยิ่ง
สายตาของซูเหมียนเยวี่ยพลันเย็นเยียบ ปลายนิ้วออกแรงเล็กน้อย ควบคุมหลอดเลือดแดงคอของเหอเสี่ยวม่านให้มั่นคงอีกครั้ง
“นอกจากซิการ์กับขาซ้ายแล้ว เขายังมีความเคยชินอะไรอีก สำเนียงพูด หรือว่าลักษณะเด่นอื่น ๆ บนตัว?”
คิ้วของเหอเสี่ยวม่านขมวดแน่นเข้าหากันด้วยความทรมาน เปลือกสมองกำลังดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แต่ภายใต้การจับจ้องของดวงตาสลัวลึกประดุจก้นเหวคู่นั้นของซูเหมียนเยวี่ย ในที่สุดเธอก็พึมพำเสียงแผ่ว “เขา...เขารอบคอบมาก ไม่เคยปรากฏตัวโดยตรงเลย แต่มีอยู่ครั้งหนึ่งฉันได้ยินเขาไอ เสียงทุ้มหนักมาก เหมือนปอดจะมีโรคปอดจากการสูบบุหรี่สะสมมาแรมปี...แล้วก็ ทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว ในอากาศจะมีกลิ่นจาง ๆ คล้ายกลิ่นเข็มสนไหม้เกรียม...”
กลิ่นเข็มสนไหม้เกรียมอย่างนั้นหรือ