เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อผู้บัญชาการเฉินนำเอกสารลับสุดยอดฉบับนั้นออกจากเรือนหมายเลขหนึ่งไป ลมและหิมะด้านนอกก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นอีกหลายส่วน
ซูเหมียนเยวี่ยยืนอยู่หน้าหน้าต่างห้องโถงกลางเรือน มองดูไฟท้ายของรถจี๊ปทหารลับหายไปในม่านหิมะที่โปรยปรายทั่วฟ้า แววตาอันเย็นเยียบของเธอไม่เพียงไม่จางหายไป หากแต่ยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น
“แม่ ปู่เฉินไปแล้ว” ซื่อเป่าวิ่งกลับมาจากลานบ้าน ใบหน้าน้อย ๆ แดงก่ำเพราะความหนาว แต่หูอันว่องไวคู่นั้นยังคงกระดิกเบา ๆ อยู่ตลอด “พอเขาขึ้นรถก็บอกคนขับว่า ให้รีบกลับกองบัญชาการข้ามคืนเพื่อเปิดการประชุมฉุกเฉิน”
“อืม” ซูเหมียนเยวี่ยพยักหน้า หมุนตัวเดินกลับเข้าห้องด้านใน
บนเตียงเตา ลู่เป่ยเฉินกำลังหลับตาแสร้งทำเป็นหลับ ทว่าซูเหมียนเยวี่ยเพียงมองแนวกรามที่เกร็งแน่นเล็กน้อยของเขาปราดเดียว ก็รู้ทันทีว่าชายคนนี้ไม่ได้หลับเลยสักนิด
“ไม่ต้องแกล้งทำ ลืมตาแล้วพูดมา”
ลู่เป่ยเฉินลืมตาขึ้นอย่างจนใจ ในดวงตาล้ำลึกคู่นั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความโทษตัวเองและความกระวนกระวายใจอันรุนแรง “เมีย เรื่อง ‘พิราบเทา’ จะยกให้ผู้บัญชาการเฉินทั้งหมดไม่ได้ คนในฝ่ายรักษาความปลอดภัย ฝ่ายการเมือง... แผนกพวกนี้ ใครมือสะอาด ใครมือสกปรก ตอนนี้แยกไม่ออกเลยสักนิด ถ้าดำเนินตามขั้นตอนตรวจสอบตามปกติ การแหวกหญ้าให้งูตื่นก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นช้าหรือเร็วเท่านั้น”