เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ตราบใดที่นายยังมีลมหายใจอยู่ ฉันก็สามารถสร้างร่างพัง ๆ ร่างนี้ของนายขึ้นมาใหม่ ให้กลายเป็นเครื่องจักรการเข่นฆ่าที่ไม่มีวันถูกทำลายได้!”
น้ำเสียงเย็นชาทว่าหนักแน่นเด็ดขาดของซูเหมียนเยวี่ยดังก้องอยู่ในห้องนอนใหญ่อันอบอุ่น เปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจอย่างที่สุด
ลู่เป่ยเฉินมองใบหน้าอันงดงามหมดจดที่อยู่ใกล้แค่คืบ สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของเธอที่รดรินลงบนปลายจมูกของตนอย่างแผ่วเบา
กลิ่นหอมจาง ๆ ของตัวยาสมุนไพรที่มีฤทธิ์สงบจิตลอยโชยเข้าสู่โพรงจมูกของเขาโดยตรง
เทพสังหารแห่งแดนเหนือผู้ไม่เคยแม้แต่จะขมวดคิ้วท่ามกลางห่ากระสุนดงระเบิด บัดนี้ใบหน้าหล่อเหลาที่ซีดขาวกลับแดงก่ำขึ้นมาอย่างรวดเร็วชนิดที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า กระทั่งใบหูก็แดงระเรื่อจนแทบจะมีหยดเลือดซึมออกมา
“มะ...เมีย...” เขาเอ่ยปากอย่างติด ๆ ขัด ๆ สายตาไม่กล้าแม้แต่จะสบมองดวงตากระจ่างใสของซูเหมียนเยวี่ยที่ราวกับมองทะลุปรุโปร่งได้ทุกสิ่ง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างรุนแรงราวกับเด็กหนุ่มไร้เดียงสาที่ถูกหยอกเย้า
“แม่! หัวใจของพ่อเต้นเร็วขึ้นอีกแล้ว! ตอนนี้อยู่ที่ 115 ครั้ง! แถมหน้ายังแดงแจ๋เหมือนก้นลิงเลย!” ซื่อเป่าลู่เฉินเฟิงหมอบอยู่ตรงขอบเตียงเตา ใช้สองมือน้อย ๆ ป้องหูพลางรายงานสดเสียงดังลั่น