กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“อย่าทะเลาะกันสิ! ฉันเป็นรัฐมนตรีฝ่ายส่งกำลังบำรุง ฉันเอาเครื่องแบบทหารตัวเล็กชุดใหม่เอี่ยมมาตั้งห้าชุด! เด็กใส่แล้วต้องมีจิตวิญญาณแน่ ให้ฉันเข้าไปก่อน!”
“ผายลม! ผู้การหลี่ นายเป็นคนดูแลฝ่ายส่งกำลังบำรุงจะมาแย่งอะไรกันด้วย? ของฉันนี่มันปืนพกไม้จากอุตสาหกรรมทหารของแท้เลยนะ เด็กผู้ชายชอบแบบนี้ที่สุด! ฉันก่อน!”
“พวกตาแก่อย่างพวกนายยังรู้จักอายกันอยู่ไหม? เมื่อกี้ตอนอยู่ที่โรงพยาบาลกลางใครกันที่บอกว่างานทหารรัดตัวต้องรีบกลับไปประชุม? ตอนนี้กลับวิ่งมาที่เรือนหมายเลขหนึ่งเพื่อแย่งคนกับฉันเนี่ยนะ? พ่อเป็นผู้บัญชาการ พ่อมีสิทธิ์ชี้ขาด!”
เมื่อได้ยินบรรดาตาแก่ด้านนอกประตูที่อายุรวมกันไม่ต่ำกว่า 200 กว่าปี แถมบนบ่ายังเต็มไปด้วยดาวนายพลเปล่งแสงทองประกายระยิบระยับ กำลังทะเลาะกันไม่หยุดราวกับเด็ก ๆ แย่งถังหูลู่กันที่หน้าหมู่บ้าน ลู่เป่ยเฉินที่นอนอยู่บนแท่นนอนเตาก็กระตุกมุมปากอย่างแรงสองที
เขาเป็นถึงวีรชนคุณความดีชั้นพิเศษแห่งเขตทหารชายแดนเหนือ ปรกติแล้วเวลาผู้บังคับบัญชาพวกนี้เจอเขา มีใครบ้างที่ไม่ทำหน้าตึงสั่งสอน? ตอนนี้กลับดีจริง เพื่อที่จะได้ดูเด็กห้าคนที่เมียพามา แม้แต่วางมาดผู้บังคับบัญชาก็ไม่เอาแล้ว