กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“คุณ... คุณเป็นใครกัน?!” เสียงของหลี่เฟิงสั่นสะท้านอย่างรุนแรงท่ามกลางพายุหิมะขนขาวที่อุณหภูมิติดลบ 40 องศา นิ้วมือที่กำปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติออกแรงมากเกินไปจนข้อนิ้วขาวซีด
ปากกระบอกปืนสีดำมืดทั้ง 10 กระบอกเล็งตรงไปยังซูเหมียนเยวี่ยที่ขี่อยู่บนหลังราชันหมาป่าแห่งแดนเหนืออย่างพร้อมเพรียง
เมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์ตึงเครียดเช่นนี้ ซูเหมียนเยวี่ยกลับไม่แม้แต่จะกระพริบตา ดวงตาคู่นั้นของเธอที่เย็นเยียบดุจสระน้ำเย็นกวาดมองใบหน้าตึงเครียดของหลี่เฟิงอย่างเรียบเฉย น้ำเสียงเหน็บหนาวยิ่งกว่าลมและหิมะที่โปรยปรายทั่วฟ้า:
“วางปืนลง ถ้าฉันอยากฆ่าพวกคุณ หินน้ำแข็งที่ทุบหินยักษ์แตกกระจายเมื่อครู่นี้ จุดตกของมันคงเป็นหัวของพวกคุณไปแล้ว”
รูม่านตาของหลี่เฟิงหดเกร็ง เมื่อครู่เขาเห็นกับตาตัวเองว่าหินน้ำแข็งตันขนาดเท่าโม่หินนั้นร่วงลงมาจากฟ้าเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่! หากนั่นเป็นฝีมือมนุษย์... พละกำลังของผู้หญิงคนนี้จะน่าสะพรึงกลัวถึงระดับไหนกัน?!
“คุณอาทหารปลดแอก แม่ของฉันอารมณ์ไม่ค่อยดี พวกคุณอย่าเอาไม้เขี่ยไฟมาชี้เธอจะดีกว่านะ”
เสียงเด็กที่ไร้เดียงสาแต่สุขุมเยือกเย็นอย่างผิดปกติแว่วมาจากบนหลังหมาป่ายักษ์ตัวข้าง ๆ