ตอนที่ 72 สามเด็กน้อยสยบฝูงหมาป่า ขี่หมาป่าเดินทางกลายเป็นภาพมหัศจรรย์

“แม่ อย่าทำร้ายมัน” ซานเป่าเดินไปเบื้องหน้าศีรษะขนาดมหึมาของราชันหมาป่า ดวงตากลมโตคู่ที่ใสกระจ่างคู่นั้นสบประสานเข้ากับดวงตาสีแดงกระหายเลือดของราชันหมาป่าตรง ๆ

เขายื่นมือเล็ก ๆ อันอวบอ้วนออกไป วางลงเบา ๆ บนปลายจมูกที่เต็มไปด้วยปราณปีศาจของราชันหมาป่า ปากพลันส่งพยางค์เสียงทุ้มต่ำแปลกประหลาดกำกวมราวกับมาจากทุ่งรกร้างยุคโบราณกาลออกมาเป็นชุด

แผงอกของราชันหมาป่าที่เดิมทีกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงเพราะความอัปยศและความเจ็บปวดแสนสาหัส ชั่วพริบตาที่ได้ยินเสียงพยางค์ชุดนี้ กลับสงบราบเรียบลงได้อย่างน่าอัศจรรย์

ในดวงตาสีแดงคั่งเลือดคู่นั้นของมัน ความดุร้ายป่าเถื่อนและอำมหิตค่อย ๆ จางหายไป สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความสงสัยเคลือบแคลงระคนหนึ่ง จากนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความยำเกรงและยอมสยบอย่างลึกซึ้ง

“ฮื่อ…” ในลำคอของราชันหมาป่าส่งเสียงครางแผ่วเบาอย่างว่าง่ายเป็นที่สุด คล้ายกับสุนัขตัวโตที่ได้รับความอยุติธรรม กลับเป็นฝ่ายใช้หัวโตขนาดมหึมานั่นคลอเคลียมือน้อย ๆ อันอวบอ้วนของซานเป่าเบา ๆ อย่างริเริ่ม

หมาป่าทุ่งร้างที่แยกเขี้ยวขู่คำรามอยู่รอบข้างนับ 100 ตัว เมื่อเห็นว่าราชันของตนต่างก้มศีรษะอันทรนงลง ต่างพากันหุบเขี้ยว ขาหน้าคู้ลง หมอบราบลงกับพื้นหิมะอย่างพร้อมเพรียง ในลำคอส่งเสียงครางยอมสยบระงม