ตอนที่ 71 ดวลเดี่ยวราชันหมาป่าแห่งแดนเหนือ

“อย่าหยุด พุ่งไปเลย!” ซูเหมียนเยวี่ยส่งเสียงปรามต่ำ สุนัขลากเลื่อนพากันวิ่งเตลิดราวกับบ้าคลั่ง เศษน้ำแข็งปลิวกระเด็นใส่จนเต็มใบหน้า

“ปัง! ปัง ปัง!”

เสียงปืนดังขึ้นอย่างสับสนวุ่นวายจากด้านหลัง กระสุนแหวกผ่านพายุหิมะ เฉียดขอบเลื่อนหิมะไปกระทบลงบนชั้นน้ำแข็งอันแข็งแกร่งจนเกิดสะเก็ดไฟแตกกระจาย

ทว่าท่ามกลางพายุหิมะขนขาวที่อุณหภูมิติดลบ 40 องศา ระยะการมองเห็นไม่ถึง 3 เมตร เหล่ามือสังหารจึงไม่อาจเล็งเป้าได้เลย

ยิ่งบวกกับเข็มพิษที่ผลุบโผล่ไร้ร่องรอยของซูเหมียนเยวี่ย และก้อนหินเยือกแข็งของเอ้อร์เป่าที่ทรงพลังเทียบเท่าลูกปืนใหญ่ ซึ่งทุบขยี้พรรคพวกของพวกมันจนหมดสภาพไป 2 คน มือสังหารที่เหลือต่างขวัญหนีดีฝ่อไปนานแล้ว ทำได้เพียงสาดกระสุนสะเปะสะปะเพื่อระบายโทสะ

“บรู๋ว—” สุนัขตัวนำฝูงแผดเสียงยาว อุ้งเท้าทั้ง 4 ตะกุยหิมะจนเห็นเป็นภาพติดตา ลากเลื่อนหิมะพุ่งทะยานราวกับสายฟ้า หลุดเข้าไปในส่วนลึกของทุ่งรกร้างชายแดนเหนืออันเวิ้งว้างอย่างสิ้นเชิง

เสียงปืนถูกเสียงพายุหิมะอันบ้าคลั่งกลืนกินไปจนหมดสิ้นในเวลาอันรวดเร็ว

ซูเหมียนเยวี่ยคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่ท้ายเลื่อนหิมะ มือกระชับปืนพกที่ยึดมาได้แน่น สายตาจับจ้องไปเบื้องหลังเขม็งดั่งเหยี่ยว จนกระทั่งแน่ใจว่ามือสังหารพวกนั้นไม่ได้ตามมา เธอจึงเก็บปืนกลับไปแล้วพ่นไอสีขาวออกมาคำโต