ตอนที่ 70 ได้รับป้ายผ่านทางพิเศษเขตทหาร

วันรุ่งขึ้น ลมและหิมะในเมืองหลิ่งไม่ได้สงบลงเพราะความตายของนกเค้าแห่งรัตติกาล ทว่ากลับยิ่งพัดโหมรุนแรงขึ้น

ภายในห้องโถงกลางเรือน ซูเหมียนเยวี่ยยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองดูพายุหิมะที่หวีดหวิวอยู่ภายนอก นิ้วมือลูบคลำปืนพกบราวนิงที่ค้นได้มาในแขนเสื้อ ปืนกระบอกนี้หนักกว่าที่เธอคิดเอาไว้เสียอีก

“ต้าเป่า พาน้อง ๆ ตรวจนับของอีกรอบ นอกจากเสื้อผ้าแล้ว ให้เอาเสบียงแห้งทั้งหมดใส่ลงในตะกร้าสะพายหลังแล้วกดให้แน่น” ซูเหมียนเยวี่ยไม่ได้หันกลับไป น้ำเสียงของเธอยังคงเปี่ยมด้วยพละกำลังท่ามกลางค่ำคืนหิมะตกหนัก

“รับทราบครับแม่” ต้าเป่าขานรับ แล้วเริ่มสั่งการน้อง ๆ ทันที

อู่เป่าอายุน้อยที่สุด แต่คล่องแคล่วที่สุด เธอบรรจงยัดลูกอมผลไม้ไม่กี่ก้อนที่ตัวเองเก็บสะสมไว้ลงในตะกร้าสะพายหลังของต้าเป่า พลางพึมพำในปากว่า “ให้พ่อกิน พอกินลูกอมแล้วพ่อก็จะไม่เจ็บแล้ว”