ตอนที่ 67 ยืมถ่านหิน? ฉันจะส่งพวกแกไปลงนรก

“เอี๊ยด——” นอกประตูรั้วลานบ้าน มีเสียงไม้หักสะบั้นบาดแก้วหูดังแว่วเข้ามา

ตามติดด้วยเสียงดังสนั่น “ปัง” ประตูไม้หนาเตอะด่างพร้อยทั้งสองบานถูกพายุหิมะขนขาวอันบ้าคลั่งซัดกระแทกเปิดออกอย่างแรง แล้วฟาดเข้ากับกำแพงดินทั้งสองฝั่งอย่างหนักหน่วง จนหิมะที่ทับถมอยู่บนสันกำแพงร่วงกราวลงมา

ลมหนาวที่เจือเกล็ดน้ำแข็งและละอองหิมะพัดทะลักเข้ามาในลานบ้านเล็กที่เดิมทีเงียบสงบในชั่วพริบตา ราวกับมวลน้ำสีดำที่ทะลักล้นทำนบแตก

อุณหภูมิในขณะนี้คล้ายจะลดฮวบลงไปอีก 10 องศา แม้กระทั่งอากาศก็ดูเหมือนจะถูกแช่แข็ง

เงาร่างคนสีดำทะมึนสิบกว่าร่างอาศัยลมและหิมะช่วยกำบัง พากันกรูกันเข้ามาดั่งฝูงหมาป่าที่หิวโซถึงขีดสุด

พวกเขาส่วนใหญ่ห่มผ้านวมขาดกะรุ่งกะริ่ง บนศีรษะพันด้วยเศษผ้าที่ไม่รู้ว่าเป็นสีอะไร ในมือกำพลั่วเหล็ก จอบ มีดทำครัวขึ้นสนิม หรือแม้กระทั่งท่อนไม้เหลาปลายแหลมไว้แน่น

คนที่เป็นหัวหน้าคือล่ายซาน อันธพาลชื่อกระฉ่อนในตรอกแห่งนี้