ตอนที่ 68 เกมนายพราน? แกคู่ควรเป็นแค่เหยื่อ

“ดูท่า คนพวกนั้นที่พุ่งเป้ามาที่ลู่เป่ยเฉิน ในที่สุดก็หาทางมาถึงประตูบ้านจนได้” มุมปากของซูเหมียนเยวี่ยยกยิ้มแค่นหัวเราะ เจตนาสังหารก้นบึ้งแววตาราวกับจับต้องได้จริง พลันไหวระริกอยู่ใต้แสงตะเกียงสลัวราง

ซื่อเป่าหลับตาลง ใบหูน้อย ๆ ขยับหมุนเบา ๆ คล้ายเรดาร์ คอยรายงานความเคลื่อนไหวด้านนอกอย่างต่อเนื่อง “แม่ มันขยับแล้ว มันเหมือนกำลังควักอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า มีเสียงปุ่มกดโลหะ... ติ๊ด ติ๊ด ๆ ติ๊ด...”

“วิทยุสื่อสารขนาดเล็ก” แววตาคมชัดสีขาวดำของต้าเป่ามีประกายแสงแห่งความเฉลียวฉลาดวาบผ่าน ใบหน้าเล็กพลันตึงเครียดขึ้นมาชั่วพริบตา “แม่ มันกำลังส่งข่าวให้พรรคพวก ถ้าปล่อยให้มันส่งสถานการณ์โดยละเอียดของพวกเราตรงนี้ออกไปได้ พรุ่งนี้อาจจะมีมือสังหารกลุ่มใหญ่ที่พกของจริงมาปิดล้อมลานบ้านนี้แน่”

“มันส่งออกไปไม่ได้หรอก” ซูเหมียนเยวี่ยวางถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะเตียงเตาแผ่วเบา เกิดเสียงดัง “กึก” สั้น ๆ

เธอยืนขึ้น รูดซิปเสื้อขนเป็ดผ้าหยาบสีดำตัวนั้นขึ้นจนสุด บดบังใบหน้าครึ่งล่าง เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่คมอันเย็นเยียบ

จากนั้น จิตเจตนาของเธอพลันเคลื่อนไหว หยิบเข็มเงินสองเล่มที่ชุบยาสลบออกฤทธิ์แรงเป็นพิเศษออกมาจากสถานีแพทย์มิติ แล้วคีบไว้ระหว่างซอกนิ้วมือ

“ต้าเป่า เฝ้าน้องชายน้องสาวไว้ให้ดี ไม่ว่าจะได้ยินความเคลื่อนไหวอะไร ก็ห้ามออกจากห้องนี้เด็ดขาด” ซูเหมียนเยวี่ยหันไปกำชับ