ตอนที่ 59 เตะโดนแผ่นเหล็ก

“ลูกชายคนโตของแกเป็นคนขนถ่ายสัมภาระที่สถานีรถไฟใช่ไหมล่ะ” น้ำเสียงของซูเหมียนเยวี่ยแผ่วเบาราวกับกำลังคุยสัพเพเหระ ทว่ากลับแฝงด้วยความเย็นเยียบดั่งห้วงลึกไร้ก้นบึ้ง “งั้นแกก็ลองเดาดูสิ ว่าเด็กกำพร้ากับแม่ม่ายอย่างฉัน อาศัยอะไรกันถึงได้นั่งตู้นอนขบวนรถไฟด่วนพิเศษสำหรับครอบครัวทหารมาถึงเมืองหลิ่งได้ แล้วอาศัยอะไรกัน ถึงกล้ามาตั้งรกรากปักหลักอยู่ในอำเภอใหญ่ภายใต้การควบคุมทหารแห่งนี้”

ยายเจี่ยตัวสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง ของเหลวอุ่นร้อนที่ไหลรินลงมาตามโคนขาพลันเย็นเยียบลงอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายลมหนาวเหน็บ ความหนาวเสียดกระดูกผสมปนเปกับความหวาดกลัวขั้นสุด ส่งผลให้สมองของเธอแทบจะหยุดสั่งการ

ตู้นอนหรือ ขบวนรถไฟด่วนพิเศษสำหรับครอบครัวทหารเนี่ยนะ!

ในยุคสมัยนี้ คนที่นั่งรถไฟประเภทนั้นได้ มีใครบ้างไม่ใช่บุคคลสำคัญที่มีอิทธิพลทะลวงฟ้า ลูกชายคนโตของเธอที่ทำงานขนถ่ายสัมภาระอยู่ที่สถานีรถไฟ ยามปกติอย่าว่าแต่จะเฉียดเข้าไปใกล้ขบวนรถไฟพิเศษแบบนั้นเลย แม้แต่คุณสมบัติก็ยังไม่มี ได้แต่แบกกระสอบอยู่รอบนอกสุดเท่านั้น!