ตอนที่ 58 ขอยืมเนื้อ? ฉันให้ยืมตบหน้าฉาดใหญ่!

ต้าเป่าก้าวเดินด้วยฝีเท้าที่มั่นคง มุ่งตรงไปยังประตูไม้ที่มีรอยด่างพร้อยบานนั้น

ยังไม่ทันที่มือเล็ก ๆ อวบอ้วนคู่นั้นของเขาจะแตะถูกกลอนประตู เสียงเคาะประตูดัง “ปัง ๆ ๆ! ปัง ๆ ๆ!” ที่หยาบคายรุนแรงยิ่งราวกับจะทุบบานประตูให้แหลกละเอียดก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นขึ้นมา

สิ่งที่ดังประสานมาพร้อมกับเสียงทุบประตูก็คือน้ำเสียงแหบพร่าบาดหูของหญิงชราที่แฝงความหยิ่งผยองว่าตนถูกต้อง “เปิดประตู! เปิดประตู! เพื่อนบ้านที่ย้ายมาใหม่ ทำไมกลางวันแสก ๆ ถึงยังลงกลอนประตูอยู่อีก ไม่รู้กฎเกณฑ์ของเมืองหลิ่งพวกเราหรือยังไง!”

มุมปากของต้าเป่ายกยิ้มแค่นหัวเราะที่ไม่เข้ากับวัยของเขาอย่างยิ่ง มือเล็ก ๆ จับกลอนประตูแล้วกระชากออกไปด้านข้างอย่างแรง

“เอี๊ยด——”

ประตูหน้าลานบ้านเพิ่งถูกดึงเปิดออกเพียงรอยแยก แรงมหาศาลสายหนึ่งก็พุ่งกระแทกเข้ามาจากด้านนอกอย่างป่าเถื่อน

“โอ๊ยโย่ว! เจ้าเด็กเวรนี่ เปิดประตูทำไมไม่มีเสียง อยากให้แม่แกคนนี้ล้มตายหรือไง!”

หญิงชราสวมเสื้อนวมเก่าขาดสีเทาดำที่มีดวงตาเป็นรูปสามเหลี่ยมคว่ำคู่หนึ่ง จูงเด็กชายตัวอ้วนกลมราวกับก้อนเนื้อที่มีน้ำมูกไหลเป็นสาย พลางด่าทอพึมพำขณะเบียดเสียดเข้ามาในลานบ้าน