ตอนที่ 57 ปีนรถไฟหนีทาง? บ้านสามีตัวแสบหนาวสั่นเป็นหมา

“อร่อยมากเลย! บะหมี่ที่แม่ต้มอร่อยที่สุดในใต้หล้า!” อู่เป่ากินจนปากเล็ก ๆ มันแผล็บ แม้แต่น้ำแกงก้นชามก็ยังซดจนเกลี้ยงเกลา ก่อนจะเรอออกมาอย่างพึงพอใจ

ต้าเป่าหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา ค่อย ๆ เช็ดคราบน้ำมันที่มุมปากให้น้องสาวอย่างใส่ใจ ตัวเขาเองก็ยกกระบอกชาขึ้นมาดื่มน้ำซุปคำสุดท้ายจนหมด กระเพาะอาหารอุ่นวาบ พลอยทำให้ทั่วทั้งสรรพางค์กายผ่อนคลายสบายตัวตามไปด้วย

“อิ่มแล้วก็ขึ้นไปนอนบนเตียง พรุ่งนี้เช้ายังต้องเดินทางต่อ” ซูเหมียนเยวี่ยเก็บรวบรวมกระบอกชาที่ว่างเปล่า แล้วเติมถ่านหินไร้ควัน 2 ก้อนลงในเตาไฟดินเผาสีแดง

เด็กน้อยทั้งห้าคนปีนขึ้นตู้นอนชั้นนุ่มอย่างว่าง่าย ห่มผ้านวมหนานุ่มสีเขียวทหาร คลอเคลียไปกับเสียงจังหวะ “กึ่งกัง กึ่งกัง” ของขบวนรถไฟ ไม่นานนักก็มีเสียงลมหายใจสม่ำเสมอดังแว่วออกมา

ซูเหมียนเยวี่ยเอนพิงหมอนบนเตียงผู้น้อย ฟังเสียงลมเหนือที่พัดหวีดหวิวอยู่นอกหน้าต่าง ทว่าแววตากลับกระจ่างใสแจ่มชัด