ตอนที่ 56 เข้าสู่โลกปฐพีทางเหนือ

“แม่ หนาวจังเลย เหมือนตกลงไปในหลุมน้ำแข็งเลย...”

ร่างเล็ก ๆ ของอู่เป่าขดตัวเป็นก้อนกลม แก้มดวงน้อยที่เดิมทีแดงระเรื่อในยามนี้หนาวจนซีดขาวไปบ้าง มือเล็กกำชายเสื้อของซูเหมียนเยวี่ยไว้แน่น

แววตาของซูเหมียนเยวี่ยพลันเคร่งขรึมขึ้น รีบลุกขึ้นยืนจากเตียงนอน เธอเอื้อมมือไปแตะผนังด้านในของแผ่นเหล็กสีเขียวของตู้โดยสาร สัมผัสที่ส่งผ่านมายังปลายนิ้วราวกับได้แตะลงบนก้อนน้ำแข็งพันปีหมื่นปี ความหนาวเย็นเสียดกระดูกแล่นผ่านผิวหนังมุดตรงเข้าไปยังรอยต่อกระดูก

รถไฟโดยสารสีเขียวในยุคทศวรรษที่หกสิบ ความมิดชิดและการรักษาความอบอุ่นแต่เดิมก็แย่มากอยู่แล้ว ขบวนรถไฟพิเศษสายนี้แล่นทะยานมุ่งหน้าขึ้นเหนือไปตลอดทาง สภาพอากาศด้านนอกพลันดิ่งฮวบลงอย่างรวดเร็ว

แดนใต้ยังคงเผชิญกับภัยแล้ง ทว่าในโลกปฐพีทางเหนือนั้น เกรงว่าคงจะย่างเข้าสู่ฤดูหนาวล่วงหน้าเสียแล้ว