กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
นายท่านจ้าวมองดูคนที่มา สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นหลากอารมณ์ทันที “นายอำเภอ? ทำไมท่านถึงมาด้วยตัวเองได้ล่ะ?”
เวลานี้หวังไคเต๋อจะยังหลงเหลือความน่าเกรงขามในฐานะผู้ว่าการตำบลอยู่ได้อย่างไร? เสื้อจงซานราคาแพงตัวนั้นเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ สวมเบี้ยวไปมาอยู่บนตัว ดวงตาคู่หนึ่งหลังแว่นตากรอบทองเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยแดง ดูราวกับนักพนันที่ตาแดงก่ำเพราะพ่ายแพ้จนหมดตัว
“พี่ชายจ้าว ถ้าฉันไม่มาอีก ตระกูลหวังของฉันคงไร้ผู้สืบทอดแล้ว!” หวังไคเต๋อส่งเสียงแหบแห้ง สายตากวาดมองไปทั่วลานบ้านอย่างบ้าคลั่ง ในที่สุดก็หยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของซูเหมียนเยวี่ยผู้สวมชุดผ้าสีเทาแต่แผ่บรรยากาศเย็นชาที่ยืนอยู่บนขั้นบันได