เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
พ่อบ้านจ้าวจงจ้องมองจดหมายแนะนำตัวฉบับนั้นเขม็ง ลูกตาแทบจะติดหนึบอยู่กับตราประทับเหล็กสีแดงสดนั่นแล้ว
ตราประทับทางการของสำนักงานธรณีวิทยาประจำมณฑล นั่นคือสถานะของทางการอย่างแท้จริง ในช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ ใครจะกล้าเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่น?
เขาปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ท่าทีหยิ่งผยองเมื่อครู่ชั่วพริบตามอดดับลงจนหมดสิ้น แผ่นหลังค้อมลงโดยจิตสำนึก น้ำเสียงสั่นเครือเจือความนอบน้อมว่า “ท่าน... ท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญที่มาจากมณฑลจริง ๆ หรือ? โธ่เอ๊ย ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่ ท่านผู้ใหญ่ใจกว้างโปรดอย่าถือสาข้าน้อยเลย เชิญ เชิญด้านใน!”
“เปิดประตู! รีบเปิดประตูให้หมอซู!” พ่อบ้านตะโกนลั่นใส่กองกำลังอาสาบนกำแพงเมือง
“แกร๊ก——”
ประตูเมืองอันหนักอึ้งค่อย ๆ แง้มเปิดออกเป็นช่องท่ามกลางเสียงเสียดสี
ซูเหมียนเยวี่ยเก็บจดหมายแนะนำตัวกลับคืนมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาเย็นชากวาดมองกองกำลังอาสาหลายคนที่ยังไม่ทันตั้งตัว จากนั้นจึงกวักมือเรียกเด็กทั้งห้าคนที่อยู่ด้านหลัง “ตามฉันมาให้ติด ห้ามแตะต้องอะไรสุ่มสี่สุ่มห้า”