ตอนที่ 52 เกิดโรคระบาดในเมืองเล็ก

กลิ่นฉุนจมูกของปูนขาวดิบในอากาศ ผสมปนเปกับกลิ่นศพหวานเลี่ยนทำให้คลื่นเหียน ดุจตาข่ายพิษไร้รูปที่ครอบคลุมเหนือท้องฟ้าของเมืองชิงเฟิงไว้อย่างแน่นหนา

ซูเหมียนเยวี่ยหยุดฝีเท้า แววตาเย็นเยียบถึงขีดสุดในชั่วพริบตา

“แม่ กลิ่นเหม็นมาก อู่เป่าอยากอ้วก…” อู่เป่าเอามือปิดปากปิดจมูกแน่น ใบหน้าเล็กย่นเข้าหากันเป็นก้อน แล้วหดตัวถอยไปแนบข้างขาของซูเหมียนเยวี่ย

“อย่าสูดลมหายใจลึก!” ซูเหมียนเยวี่ยส่งเสียงปรามแผ่วเบา รีบจูงเด็กทั้งห้าคนถอยไปอยู่หลังเนินดินแห่งหนึ่งทางเหนือลมอย่างรวดเร็ว

ในฐานะแพทย์อริยะระดับเลิศล้ำแห่งยุคปัจจุบัน เธอคุ้นเคยกับกลิ่นนี้เป็นอย่างดี หลังภัยพิบัติใหญ่ย่อมเกิดโรคระบาดใหญ่ นี่ไม่เพียงเป็นคำสอนแต่โบราณ ทว่ายังเป็นกฎทางชีววิทยาที่ต้องปะทุขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้หลังซากศพเน่าเปื่อยและแหล่งน้ำปนเปื้อน

“ซื่อเป่า หลับตา ฟัง” ซูเหมียนเยวี่ยออกคำสั่งเสียงเข้ม

ซื่อเป่าหลับตาลงทันที ใบหูเล็กขยับไหวเบา ๆ ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที สีหน้าของเขาก็เผือดขาว มีเหงื่อกาฬผุดซึมออกมาเต็มหน้าผาก

“แม่… คนที่นอนระเกะระกะอยู่ใต้กำแพงเมืองพวกนั้น หัวใจเต้นช้ามาก ๆ มีคนท้องเสียเยอะมาก ถ่ายออกมาเป็นน้ำเลย… แล้วก็มีคนอาเจียนอย่างรุนแรง ในกำแพงเมืองก็มีเสียงแบบนี้ แล้วก็…” ซื่อเป่ากลืนน้ำลาย เสียงสั่นเครือ “ฉันยังได้ยินเสียงแมลงวันเยอะแยะไปหมด หนาแน่นยั้วเยี้ย อยู่ในหลุมใหญ่ทางขวาของประตูเมืองนั่น…”