กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสียงของต้าเป่าทั้งเบาและเร็ว ดั่งสายลมพัดผ่านข้างหูของซูเหมียนเยวี่ย
ไอ้หน้าด่างที่เป็นหัวโจกเดินมาถึงตรงหน้าแล้ว มีดพร้าในมือของมันสะท้อนแสงมันเยิ้มและอันตรายใต้แสงสนธยาอันสลัวราง
มันมองเด็กห้าคนที่น่ารักน่าเอ็นดูปานตุ๊กตากระเบื้องเคลือบด้านหลังซูเหมียนเยวี่ย ความโลภในแววตาแทบจะกลั่นตัวเป็นรูปธรรม
“แม่สาวน้อย หน้าตาเร้าใจไม่เบานี่” มันหัวเราะแฮะ ๆ เผยฟันสีเหลืองเต็มปาก “ประเดี๋ยวเชือดเด็กพวกนั้นของเธอทิ้งแล้ว เธอก็ตามพวกพี่มาดี ๆ รับรองว่าได้เสวยสุขกินดีอยู่ดีแน่นอน!”
โจรป่าอีกหลายคนก็พากันส่งเสียงหัวเราะร่าลามกตาม บีบวงล้อมให้แคบลงทีละก้าว ยกอาวุธในมือขึ้น นึกว่าชัยชนะอยู่ในกำมือแล้ว