ตอนที่ 44 ค่ายวายุทมิฬ? ชัดเจนว่าเป็นสถานีเสบียง!

ภายในวัดร้าง กองไฟปะทุเสียงดังเปรี๊ยะ ๆ สาดแสงส่องใบหน้าเล็ก ๆ ของเด็กทั้งห้าคนจนแดงระเรื่อ

ในมือของพวกเขาประคองแผ่นแป้งข้าวโพดอุ่น ๆ กัดกินทีละคำเล็ก ๆ ทว่าสายตากลับเหลือบมองโจรป่าห้าคนที่ถูกเอ้อร์เป่ามัดเป็นบ๊ะจ่างโยนทิ้งไว้ตรงมุมห้องเป็นระยะ

ศึกครั้งนี้ ชนะง่ายดายเกินไป ทั้งยังสะใจยิ่งนัก

“แม่ จะจัดการพวกเขายังไง” ต้าเป่ากลืนแป้งคำสุดท้ายลงคอ เช็ดปาก ใบหน้าเล็ก ๆ ไม่มีประกายไร้เดียงสาอย่างที่เด็กควรมีแม้แต่น้อย มีเพียงความสุขุมเยือกเย็น

ซูเหมียนเยวี่ยไม่พูดจา เธอเดินไปตรงหน้าหัวหน้าไอ้หน้าด่างที่ถูกเธอปลดข้อมือ แล้วเหยียบเท้าลงบนหน้าอกของมัน

“อั่ก!”

ไอ้หน้าด่างเจ็บจนฟื้นจากอาการหมดสติ พอลืมตาก็ประสานเข้ากับดวงตาไร้ความอบอุ่นคู่นั้นของซูเหมียนเยวี่ยทันที ตกใจจนสั่นสะท้านไปทั้งตัว