ตอนที่ 42 ค้างแรมที่ศาลเจ้าร้าง

เกวียนบดผ่านถนนดินแตกระแหง ทิ้งกลุ่มผู้ประสบภัยที่คุกเข่าอยู่บนพื้นไว้เบื้องหลังไกลลิบ

เสียง “เอี๊ยดอ๊าด” ของล้อเกวียนที่หมุนแล่น คือสุ้มเสียงเดียวในผืนฟ้าดินอันเงียบสงัดไร้ชีวิตชีวาแห่งนี้

ดวงอาทิตย์คล้ายลูกไฟขนาดยักษ์ แขวนลอยอยู่บนท้องฟ้าสีขาวอมเทา ในอากาศไม่ได้กลิ่นไอความชื้นแม้แต่น้อย มีเพียงกลิ่นคาวดินฉุนกึกแสบจมูก

“แม่ ทางสายนั้นแคบจัง” เอ้อร์เป่านั่งอยู่บนแผ่นกระดานเกวียน พลางชี้ไปยังช่องเขาเปิดสีดำมะเมื่อมข้างหน้าซึ่งถูกขุนเขาใหญ่สองลูกบีบประกบเอาไว้

นั่นก็คือ “ช่องเขาวายุทมิฬ” ในปากของตาแก่