ตอนที่ 39 พบผู้ประสบภัยแย่งเสบียงระหว่างทาง

“แม่ ไม่ใช่แค่ข้างหน้า”

ในดวงตาดำขลับเป็นประกายคู่นั้นของต้าเป่าไม่มีความผ่อนคลายที่เด็กพึงมีแม้แต่น้อย เขาชี้ไปยังเส้นทางที่พวกเขาเพิ่งผ่านมา พลางกดเสียงให้ต่ำสุดขีด

“ข้างหลังพวกเรา ก็มีคนตามมาหลายกลุ่มเหมือนกัน พวกเขา... ดูเหมือนจะมองพวกเราเป็นเหยื่อแล้ว”

คลื่นความร้อนแผดเผาในอากาศคล้ายจะแข็งตัวลงในบัดดล

วัวเหลืองแก่ตะกุยกีบเท้าอย่างกระวนกระวาย ก้อนดินที่แห้งแตกระแหงถูกเตะจนแหลกละเอียด

ซูเหมียนเยวี่ยดึงบังเหียนแน่น เกวียนหยุดลงอย่างมั่นคง เธอไม่ได้หันกลับไป และไม่ได้มองไปข้างหน้า เพียงแค่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาคู่นั้นเย็นเยียบยิ่งกว่าดวงตะวันอันร้อนร้ายบนศีรษะ

ใบหน้าเล็ก ๆ ของซื่อเป่าไร้ซึ่งสีเลือดแล้ว เขาหลับตาลง ขนตายาวสั่นระริก