ตอนที่ 40 โสมผุๆ นี่ แค่ร้อยกว่าปีเอง

กลุ่มผู้ประสบภัยด้านหน้าที่หิวโหยจนรวยรินจวนเจียนจะขาดใจเหลือเพียงหนึ่งลมหายใจ ต่างมองไปยังคนกลุ่มด้านหลังด้วยจิตสำนึก

จริงแท้ทีเดียว แม้คนกลุ่มด้านหลังจะสะบักสะบอมเช่นกัน ทว่าอย่างน้อยก็ยังมีแรงวิ่งไล่ตาม ทั้งสายตายังฉายแววดุร้ายยิ่งกว่า

หากพวกเขาต่อสู้เอาเป็นเอาตายกับซูเหมียนเยวี่ย สุดท้ายคนที่ได้ประโยชน์ไปก็มีแต่พวกนกกระจอกที่คอยชุบมือเปิบด้านหลังเท่านั้น!

“ผายลมมารดาแกสิ!” ลู่ทะเลเหนือมองทะลุกลอุบายของต้าเป่า จึงโฮกคำรามออกมาด้วยความโกรธจัด “ทุกคนอย่าไปฟังมัน! พวกเราบุกเข้าไปพร้อมกัน ของของนังผู้หญิงคนนี้ พวกเรามาแบ่งเท่า ๆ กัน!”

ทว่า เมล็ดพันธุ์แห่งความหวาดระแวงที่ถูกหว่านลงไปแล้ว ไหนเลยจะถอนรากถอนโคนออกไปได้ง่ายดายปานนั้น