ตอนที่ 37 ภัยแล้งปะทุ

ความมืดมิดยามราตรีจางหาย ขอบฟ้าเริ่มทอแสงรำไร

ภายในลานบ้าน เงียบสงัดไร้สรรพเสียง มีเพียงวัวเหลืองแก่ผอมโซจนเห็นซี่โครงตัวนั้นที่พ่นลมหายใจฟืดฟาดออกมาเป็นครั้งคราว

“เตรียมตัวพร้อมหรือยัง”

น้ำเสียงของซูเหมียนเยวี่ยแผ่วเบายิ่งนัก ทว่ากลับดังเข้าสู่โสตประสาทของเด็กทุกคนอย่างชัดเจน

“พร้อมแล้ว!”

เด็กห้าคนขานรับเป็นเสียงเดียวกัน ร่างเล็ก ๆ ยืนตรงแน่ว บนใบหน้าไม่มีความง่วงงุนหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย มีเพียงความเคร่งขรึมจริงจังประหนึ่งกำลังจะก้าวสู่สมรภูมิ

ซูเหมียนเยวี่ยทอดสายตามองพวกเขา พลางเอื้อมมือไปจัดห่อผ้าเล็ก ๆ บนหลังของแต่ละคนทีละคน

“จำไว้ ขึ้นรถแล้วห้ามหันหลังกลับไปมอง ไม่ว่าจะได้ยินอะไรกัน หรือเห็นอะไรกัน ก็ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด ทุกอย่างให้ฟังคำสั่งพี่ใหญ่”

“รับทราบ แม่!”