ตอนที่ 34 ซานเป่า: เจ้าหมูป่าตัวนี้คบหาได้!

ซูเหมียนเยวี่ยอุ้มกล่องไม้หนักอึ้งเดินออกจากลานบ้านของเสือดำด้วยสีหน้าเรียบเฉย เด็กทั้งห้าคนเดินตามติดอยู่ด้านหลัง เงาร่างเล็ก ๆ ทอดยาวไปตามตรอกที่สลัว

“แม่ ด้านหลังมีหางตามมา หนึ่งคน”

เสียงของซื่อเป่ากดต่ำมาก ราวกับเสียงยุงหึ่ง แต่กลับดังชัดเจนเข้าหูซูเหมียนเยวี่ย

“สลัดมันทิ้งซะ” ซูเหมียนเยวี่ยไม่หยุดเดิน น้ำเสียงไร้อารมณ์ใด ๆ

ต้าเป่ารีบคว้ามือเธอไว้ ใบหน้าเล็กตึงเครียด ดวงตาดำขลับกวาดมองตรอกซอกซอยที่สลับซับซ้อนอย่างรวดเร็ว

เขาไม่เลือกเดินถนนใหญ่ แต่กลับพาทุกคนมุดเข้าไปในตรอกแคบ ๆ แห่งแล้วแห่งเล่า ตรอกเหล่านั้นเชื่อมต่อกันทุกทิศทางราวกับใยแมงมุม